zondag 16 oktober 2016

Herinneringen en respect...

Roke's Erf...
Ons erf 
herbergt 
veel herinneringen
van bewoners
die kwamen
die gingen.

Mooi
verdrietig
grappig
bijzonder...

Een veelheid van herinneringen 
zoals het gaat in een mensenleven.

Van een bijzondere oud-bewoner 
van dit erf hebben we afgelopen week 
afscheid genomen... 

Na een bewogen week 
 ga ik even terug naar een pad 
van mijn eigen herinneringen.... 










Het is prachtig mooi weer! 
De zon schijnt door alles heen
als de herinnering 
die ook door alles heen 
blijft schijnen in je hart... 

















Het is bijzonder
 hoe iedereen
bij een afscheid 
zijn eigen herinneringen heeft.
Maar ook 
zijn eigen kleur
aan die herinneringen.

En voor de één 
zijn ze ver weg, 
voor de ander 
bijna tastbaar dichtbij.

Maar herinneringen
zijn overal, 
als een spinnetje
duiken ze soms zomaar op 
of  je wil of niet...














De zon wordt krachtiger
als ik mijn eigen roots 
vol van  herinneringen
bereik.... 
Het is er anders geworden,
maar niet minder mooi... 

Het pad is verlegd,
ik pas me aan... 

Ook dat, 
zoals soms het leven gaat... 













Opnieuw loop ik over paden 
met veel  afwisseling  
van zon en schaduw... 












Dan bereik ik de achterkant 
van mijn doel
waar je vroeger nooit bij kwam, 
maar dankzij dit nieuwe pad 
kun je nog veel verder....


Hoe treffend alweer;
soms moet je nieuwe paden nemen,  
maar ontdek je 
dat er nieuwe mogelijkheden zijn... 














Het is hier  indrukwekkend mooi geworden!
Al zijn de meeuwen die hier vroeger
met enorme hoeveelheden huisden 
verdwenen....




















Wel kom ik nieuwe bewoners tegen
de meeuwen zijn blijkbaar ingewisseld.... 












Als op ons erf...

Ook daar 
door de jaren 
een wisseling van bewoners
en iedere bewoner maakt zijn eigen veranderingen...















Maar dit is toch wel heel wat anders als de meeuwen!
Ai, het is ook nog een stier....















Ik houd me zo stil mogelijk,
'heb wél respect voor die beesten...
'duik op de grond voor een foto... 







....




Kijk,
dwars door zijn lange haren heen,
 heeft ie me vast wel in de peiling....










Ik loop door 
neem geen risico... 
Met respect laat ik dit beest achter me 
in zijn eigen prachtige omgeving.











"Respect".
Mooi om dit te bewaren
naar degene van wie we afscheid namen. 
Maar ook 
naar álle bewoners 
van Roke's Erf.
Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis geschreven. 
Binnen zijn of haar eigen leefomgeving, 
eigen mogelijkheden,
Maar ook binnen eigen 
onmogelijkheden... 












Maar iedere bewoner heeft toch   
ook de mogelijkheden die er wel waren 
gebruikt...














....om een eigen leven op te bouwen
met eigen dierbaren om zich heen!
En dat is fijn. 
Geeft veel warme zonnestralen 
waar je je aan kunt warmen...












Maar als dan het pad ophoudt,
een hek geplaatst voor het leven, 
valt het effen niet mee... 











Dan heb je geen keus
en moet je als naasten
 het pad nemen 
wat er naast ligt... 











Verder gaan zonder je dierbare...

Maar met de liefde 
ooit aan elkaar gegeven
 respect voor het leven geleefd 
en een veelheid aan mooie herinneringen
gaat het verder...


De keuze van de jongste naaste
bij het afscheid. 
was prachtig,
Als herinnering aan haar opa
voor haar opa... 



Een keuze om 
met mooie herinneringen en respect 
bij stil te staan
en even over na te denken...













P.s. liever geen reactie's op deze blog, 
het gaat niet om deze blog 
maar om respect voor onze dierbaren. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Dank je wel voor het reageren op onze blog !