woensdag 14 november 2018

Vroeg op !

Al de hele zomer is het 
"vroeg op". 
Maar eigenlijk is dat 
helemaal niet erg
integendeel 
het is een voorrecht.

Als je op het platteland woont 
en dan elke dag vroeg op mag...

Eerst je werk doen, 
wakker worden
(Ja,ja in deze volgorde) 
en dan gewoon naar buiten ! 
al je zintuigen 
optimaal laten werken ! 

Het is gewoon té mooi 
om niet te delen. 

Dus zie hier....






Meestal ga ik eerst naar 
de drachtige koeien die buiten lopen ....
onder de dikke bomen...

Dit keer heb ik nog meer reden
 om effen te kijken
Dora is er nu ook bij! 
Ze is net met zwangerschapsverlof. 

Heel rustig sluip ik
over het bevroren gras en blad 
 naar haar toe...






Ik ken haar,
Ze houd niet zo van aandacht,
ze gaat liever haar eigen gang! 
maar wauw 
wat kleurt ze prachtig
met de herfst
en het
bijzondere  rode ochtendlicht.... 






"Dag Dora!
Ik meen het goed hoor. 
Ik kom je heus niet storen".
Warempel 
er kan een vluchtige blik van af...






Het lijkt geen afkeurende blik... 
Ik besluit een tijdje
op mijn plekje te blijven. 


We genieten we van de lucht 
die voortdurend 
van kleurenspel
 veranderd,
terwijl de dag
 om ons heen
langzaam maar zeker
zijn begin krijgt....








Ook
het ochtend ritueel
van de koeien begint:  
staan, 
 poepen,
 plassen,
 op zoek naar eten...






Oke, 
ook mijn ritueel
moet verder ,
tijd om afscheid te nemen.  

Inmiddels zijn de koeien 
 helemaal wakker én
helemaal aan mij gewend !
Ze zijn zelfs
lichtelijk brutaal aan het worden. 
Maar dat is niet erg,
maken we gewoon gebruik van! 
Dus, 
poseren maar dames! 
Allereerst Dora !! 






Dan deze 2 harts-vriendinnen ...

"Prachtig dames, 
dat doen jullie wel heel erg goed" ...








Tenslotte allemaal...






"Dag dames fijne dag verder".

Ik moet aan het werk,
het is gewoon zaterdag
er moet nog wel wat gebeuren.
Maar eerst nog even de krant
 van de Dwarsweg halen...
Ook mooi toch... ?





"Maar tot morgen,
 dan ben ik er weer...".

Maar helaas,
de volgende morgen
hebben mijn dames
besloten binnen te blijven.
Dat kan,
 ze hebben die keuze.
In de stal of buiten.
Een beetje een domme keuze
vind ik het wel.
Het is nu bijna
nog prachtiger
als gister


Mijn werk in de stal
is alweer klaar.
Ik ben iets later als gister,
maar het is zondag
en dat geeft altijd
zo'n vrij gevoel.

Ik hoef geen krant op te halen
maar besluit toch even
naar de Dwarsweg te gaan,
in de herfst en winter
zijn er
zoveel lange schaduwen
op ons erf.
Ik heb zin om in het
verse ochtendlicht te lopen
van het open veld .

Er bloeit nog wat
langs ons weggetje.
Het duizendblad,
 zo ijzersterk is die,
Hij bloeit altijd en overal...





Bij de Dwarsweg
vind ik nog  wat koekoeksbloemen
de meeste uitgebloeid,
maar deze wil nog effen door...






Ik kijk even terug
op onze boerderij,
onze nieuwe stal.
Het is een heel project,
het gaat niet vanzelf....
En het is geen gemakkelijke tijd
om te boeren....
Terug kijken is wel te doen
maar vooruit
 is een hele lastige...






Regels komen en gaan.
Pittige regels.
Begrijpen doen we ze
 al lang niet meer.
En onze overheid
is meer dan streng,
forse boetes
voor wie niet luisteren wil...

Toch maar blijven hopen
op betere tijden
voor ons boeren...







Toch maar
met hoop voor de toekomst
vooruit kijken.
Dat is beter.

Ook maar even letterlijk.
daar staat het vee van de buren.

Een groep vogels
vliegt rakelings over hen heen...
Wow, wat weer prachtig !!

 Dat brengt me meteen terug
tot wie ik ben en wil zijn..

Genieten
van het mooie om me heen
er dankbaar voor zijn
delen
mensen laten meegenieten
voor wie dit wil...
.






Dan wordt ik
toch nog even
verplicht terug te kijken.

Ik wil namelijk verder lopen
langs de waterschapssloot
de buurkoeien begroeten.
Maar nee,
mijn trouwe viervoeter
wil dit beslist niet!
Blijft stug stil staan
in het enige weiland
aan deze kant
van de Dwarsweg
wat van ons is.
Links op de foto
kun je haar net zien...





En weet je
wat het grappige is?
Ze heeft gelijk !
Ik heb haar namelijk
niet aangelijnd.
En dat is niet
wat ik haar geleerd heb.

Op ons erf mag
ze altijd vrij rondlopen.
Maar zodra ik ga wandelen
op andermans terrein
lijn ik haar aan.

Vanmorgen dacht ik:
"Ach ik ga niet zo ver
 ik ben vroeg
er is niemand
die ik er kwaad mee doe,
 ik neem de lijn niet mee."

Verkeerd gedacht dus!
Ik geef Winner groot gelijk
en daarmee haar zin.

Ze mag wachten in ons weiland
terwijl ik even alleen naar
 de buur-koeien ga.






Kijk daar zijn ze al ...






Echte MRY pinken ,
wat een schoonheden!






Een korte begroeting wordt het.
Want ook ik
 voel me niet op mijn gemak
Ik wil geen onrust stoken
bij de pinken van een ander
en ze komen toch allemaal
naar het draad
als ze me zien.

"Dag pinken,
leuk jullie te ontmoeten
maar
ik ga toch weer weer terug.
 Groetjes aan je boer en boerin
als je die straks ziet."






Eigenlijk wil ik deze blog nu sluiten.
Mijn idee was
de "vroeg-op-morgens"
van een weekend te beschrijven.

Maar het gaat niet.
Niet na ook
de dinsdagmorgen erna
begroet te hebben..
dinsdagmorgen 6 november
tussen 7.15 en 8.00 uur.

Ik weet niet wat ik er mee moet.

Ik vertel maar gewoon..

Als altijd ben ik vroeg op.
Dit keer ga ik
tussen het werk door heel vroeg
naar de Dwarsweg de krant halen.

De zon is nog niet op
en op een rode gloed na
is het nog donker. ...






Helaas is de krant er nog niet,
ik ga terug aan het werk.
Tijdens het werk
zie ik door de grote stalramen
dat de lucht weer prachtig kleurt.
Na het werk ga ik daarom
toch nog even naar de drachtige koeien.
Ze zijn dit keer op een andere plek.
niet bij de dikke bomen
maar verderop
bij de silowanden.
Ik ga er naar toe
Het is niet zo'n mooi plekje,
voor mijn gevoel ook
 dichter bij de weg
die langs onze wei loopt.

Hoewel de zon er nog niet is
kleurt de lucht weer geweldig.
Ik schiet weer wat plaatjes.





 Ik zit wel erg dicht bij
het razende verkeer.
dus ik hou de camera wat hoog
zodat de auto's er niet opkomen.






Er vliegt een eenzame vogel
 door mijn beeld
een kraai.
Ik kijk en klik hem na
tot ik zelfs geen puntje meer zie.








Ondertussen breekt de hemel open...






Samen met onze koeien beleef ik dit.
Het verkeer laten we maar gaan...








We wachten en verwachten de zon...
maar hij komt niet,
in plaats daarvan
verdwijnen de kleuren.
Het lijkt wat
somberder te worden nu
'besluit daarom maar te gaan....





Samen met onze oudste koe
kijk ik nog één keer om...





Dan leg ik mijn fototoestel weg,
'ga toch nog even naar de Dwarsweg
de krant moet nog gehaald.

Plots hoor ik vanaf de kant
waar ik steeds naar keek
en de foto's maakte
een harde maar ook doffe knal...
Ik zie niets
dat niet...

Het verkeer begint te haperen..

Even later
politie
brandweer....


Een paar uur later is het duidelijk:
het leven van een waardevol mens
is tijdens deze ochtend
in deze omgeving
met deze zonsopkomst
geëindigd...





Ik heb deze ochtend vastgelegd
in foto's
terwijl dit waarschijnlijk
 het laatste
 was wat ie zag....



Het laat me niet los.



Ik wil ze geven aan de ouders
de familie, vrienden en bekenden
als troost.
Maar kan ze niet vinden
daarom nu ter nagedachtenis....


Alle nabestaanden
wens ik bij deze
 heel heel veel sterkte en Kracht toe!


Ps.
Is er iemand die deze familie kent
zou die mij een pb
willen doen zodat
ik deze foto's kan geven.
http://rokeserf.nl/contactroute/

Ook...
als als er iemand
van de betrokkenen denkt
dat deze blog ongepast is
laat mij het weten.

Ook...
ik heb de politie eerst gevraagd
omdat ik het zo
integer mogelijk
wilde laten weten aan de familie .
maar deze heeft hier
tot nu toe
niets mee gedaan
vandaar deze manier gekozen.

Info ongeluk:
https://www.destentor.nl/vechtdal/politie-zoekt-opnames-dodelijk-ongeval-ommen~adcdaf6b/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Dank je wel voor het reageren op onze blog !