Roke's Erf Boerenleven

Het kriebelt al een paar dagen.  En op een gegeven moment  is het niet meer tegen te houden... Ik móet naar buiten!  Natuurlijk was ik al wel eventjes buiten,  de camera mee.  Maar ik wil er echt zijn,  de kou voelen de witte wereld zien  het wonder beleven!  Het witte wonder  wat zich daar buiten voltrekt !  Dus ik steel wat uurtjes van de dag  en ga op pad!  Vanmorgen extra hard doorgewerkt,   nu eerst nog even  naar de bouw-lui, Kijken hoe het daar is.  Of ze nog wat drinken nodig zijn.  Bijzonder  hoe ook die  het witte wonder  in zich op nemen. Ik zie een enkeling genieten,  om zich heen kijken,  even rusten. Met een mobiel een foto nemen.  Ze geven me groot gelijk  dat ik ga wandelen. Ik  roep ze nog na `het geluk van de boerin:  zelf je tijd in delen, zomaar...

Ik was erbij  toen die eerste  dikke sneeuwvlokken kwamen. Midden in de nacht !  De hele dag had ik gehoopt  dat ze níet kwamen. Ik ben geen held op de weg En vooral niet in het donker  met kans op gladheid. Maar ze waren er wel!  Met een hoge snelheid. dwongen ze mij  te gaan  naar een lage, trage snelheid.  Maar achteraf was het geen straf, Het was zó laat geworden dat ik bijna alleen was  op de weg,  in de nacht.  Maar niet écht alleen dus ontelbaar veel vlokken  gingen met me mee. Ze begeleidden me  bij de lange rit naar huis.  Verse mooie herinneringen  aan de gezellige avond dwarrelden  door mijn gedachten Verse mooie witte vlokken dwarrelden om me heen in de donkere heldere nacht. Magisch mooi werd het. deze trage, lange rit. De volgende ochtend was het resultaat van het nachtwerk van de vlokken du...