vrijdag 12 oktober 2018

Op de Regge....

We waren met vrienden op de Regge..
Dat is niet verkeerd beste mensen,
dat is heel mooi....! 






We deden de Regge-safari,
"een safari begeleid door een tweetal 
"Ommer.. " 
Effen voor de uitleg
 "een Ommer is iemand 
die geboren is in Ommen.
Ben je er niet geboren, 
en woon je toch in Ommen, 
dan ben je een Ommenaar...  
Ja heus, 
in Ommen zit daar duidelijk 
verschil in. 
Ik behoor tot de groep
 Ommenaren.
Onze vriendengroep is een 
heerlijke combinatie
van Ommer en Ommenaren. 

En zo gaan we op weg, 
op de fluisterboot met 
een Ommer aan hens 
en een Ommer aan dek...

Vanaf begin is het
 indrukwekkend mooi op de Regge
We luisteren,
we kijken vooruit
we kijken links,
 we kijken rechts .....







Ook van af het begin is het 
 "ons kent ons."
of anders gezegd: 
 "Ommer kent Ommer". 
Maar dat is niet erg,
 het geeft zelfs iets extra's! 
Ik geniet ervan 
luister graag naar de 
verhalen, weetjes, anekdotes 
die spontaan ontstaan.

"Kijk" zegt onze begeleider
met een kwinkslag
"hier zetten we altijd onze fans neer..."
Ze zwaaien en fotograferen... 
Wij ook 
en kijken stiekem of we ze kennen... 





Natuurlijk kent de begeleider ze, 
hij noemt hun namen,
waar ze wonen. 
Ik ben het allang weer vergeten. 
alleen 
dat ze een prachtige rijkdom bezitten,
hoe klein hun woning ook is,
door in deze omgeving te wonen.
Ik fotografeer maar wat,
 ik werk
 net als in mijn vorige blog
weer met tegenlicht.
Dat is niet handig
maar ook niet erg.
Het gaat niet om de mooiste foto's 
maar gewoon
om samen te genieten... 

Er scheren 
van allerlei vogels 
over en langs het water
Onze begeleider vertelt er volop over.

Dan over het gebied rechts....





Het was een tijd lang 
te veel begroeid met varens.
Er zijn varkens uitgezet, 
wolvarkens. 
Of we die kennen? 
Natuurlijk kennen we die!  
Als echte plattelanders.

Maar altijd leuk om ze te zien,
vooral zo hier langs de Regge.

Kijk, 
alsof het zo geregisseerd is 
komen ze 
net op het juiste moment 
aan wandelen 
uit het bos....





Even wat drinken uit de Regge...





We vinden ze leuk! 
En het lijkt  erop 
 dat ze ons ook leuk vinden! 







We gaan weer verder,
 door bochten,
langs steile overs , 
waar de natuur 
langzaam maar zeker 
aan de ene kant grond afknaagt
 en aan de andere kant teruggeeft.

Een prachtige plek 
voor de oeverzwaluw. 
die hier veelvuldig gezien wordt. 






We gaan langs een omgevallen boom, 
gevallen in een storm lang geleden 
en die maar niet weggehaald wordt....

Ai, ai, ai, kunnen we er wel langs ?  






Maar het lukt! 
 Ons Ommer begeleidings-tweetal 
doet dit al de hele zomer... 
En ook nu gaat het goed ! 

En tjonge,
 wat hebben we het getroffen
met het weer.
Boven de steile oevers
straalt de zon
 met grote strepen naar ons toe
Het is heerlijk 
ons zo mee te laten voeren
op het water.






Dan zien we plots
 boven in de lucht 
een grote vogel!
Het is de zeearend ! 
Onze begeleider verteld 
"Ja, die zit hier vaak" ,
En, 
"Nee, die nestelt hier niet.
Gebruikt deze omgeving 
als een tussenstop". 

Tja geef hem eens ongelijk...






We hebben tegenliggers! 
Met een tikkeltje,
goed bedoeld, 
 leedvermaak
kijken we ze aan: 
"Ze moeten er 
heel wat meer voor doen,
als wij
 om vooruit te komen...."






Dan zien we 
de bekende koeien ! 
En ...
ja heus...
 een paard ! 
Zo maar tussen de koeien.






De kameraad 
die dit alles geregeld heeft 
verteld: 
"Het is een oud paard 
en loopt er altijd tussen."

Het is het vee van zijn familie. 
zijn ouderlijk huis. 
Deze streek,
het is zijn streek. 
Dat is aan hem merkbaar,
hij vertelt, 
hij straalt.

 En ook dát is mooi,
 voor ons 
om te zien...






Hij laat daarmee zijn eigen mix zien. 
Zijn liefde voor de natuur,
 deze omgeving,
  zijn geboorte streek
maar ook 
zijn liefde voor het boeren.
De boeren, 
die in deze streek 
zoveel land moesten opgeven... 


Maar toegegeven,
 ook door deze boerin,
het is wel machtig mooi geworden! 







Dwars door deze indrukwekkende natuur
 naderen we bijna ons pauze punt...






Iets meer in de bewoonde wereld.

Ietsie-pietsie maar hoor. 
Vorm gegeven door
 een tweetal bruggen,
wat landweggetjes
 een stuw,
een kleine aanleg steiger,
en een picknickbank...







Tijd om even aan wal te gaan,  
tijd voor kleine versnapering...







Niet lang,
 want we moeten nog terug!
Terug naar de Regge.
Totaal geen straf... 


.




Een aantal
eenden gaan met ons mee.
We bespreken de stand van zaken 
rondom de eenden... 
Er zijn er veel dit jaar. 
Wat leveren ze op ...
Een knaak ? 






De avond begint te vallen,
geen zonsondergang 
met een overvloed aan kleuren.

Maar ook deze 
geleidelijke
 rustige overgang 
van zachte lichte tinten 
naar warme donkere tonen
heeft zijn charme.

Op mijn plekje
aan de kant van de boot 
schiet ik mijn plaatjes
en blijf genieten 
van alles om me heen....






Voor me heen zie ik
 "wat blauws" 
wegschieten 
over het water.
 Later nóg een keer.... 
Is het een ijsvogel? 
"Jawel,  dat kan wel", 
wordt er gezegd. 
We worden allemaal 
wat meer oplettend,
willen hem allemaal zien! 

In de steile zandoevers 
van de Regge
is het een ideale plek 
voor dit kleurrijke vogeltje. 
Ze maakt in dit gele oeverzand 
een diep gat 
en zorgt ervoor 
dat de jongen er groot worden.
Op een gegeven moment
 is het zelfs zo 
dat de jongen
zoveel plek in nemen 
dat het gat te klein 
voor moeders zelf wordt.
Zo klein zelfs,
 dat ze genoodzaakt is
 achterwaarts en 
helemaal vies 
haar eigen nest te verlaten. 

Tja, als moeder moet je soms wat. 
Dat geldt zelfs voor een ijsvogel ....






We zijn er bijna, 
we hebben het nog over 
de gele kwikstaart, 
ook hier af en toe te zien. 
"Af en toe?"
 meldt een andere kameraad, 
een echte akkerbouwer.
"Als ik het land bewerk 
zie ik er heel veel !" 






Ook de bewoners 
rondom dit gebied
 worden nog even besproken...
De rijke, 
de invloedrijke
 de minder rijke.

Nee, geen roddelen,
 gewoon mooie verhalen,
waard om gehoord te worden.

We zijn er ! 
Tijd om pannenkoeken te eten. 

Wat een pracht ervaring  
met vrienden over de Regge. 
De natuur, 
de boottocht, 
de Ommer en Ommenaar vrienden, 
de verhalen...
Een pracht combinatie ! 




zondag 16 september 2018

Op zoek naar kleur...






Mijn blog...
Mijn laatste ging over
een kleurrijke koeienknuffel.
Maar dat was al in april !
En ik had nog zo beloofd
om door te gaan met bloggen.
Maar toen kwam
het voorjaar, de zomer.
Er is...
zo veel gebeurd,
Er was...
...zo weinig tijd.

Maar belofte maakt schuld
dus zie hier:
mijn extra lange blog:
"Op zoek naar kleur... ."

Want soms moet je zelf op zoek naar kleur.
Ook als het leven anders loopt dan je wilt.

Dus wij even effen een daggie weg, 
op zoek naar kleur, of anders gezegd...
(psst even aanklikken
voor toepasselijke achtergrond muziek
voor deze blog)

Een dagje Buren hadden we gepland.
Een dagje vol kleur:
een bijzonder stadje
een mooie kunstmarkt 
en een paar lieve mensen om te bezoeken.

De dag ervoor had ik ook zelf al 
een paar uurtjes gestolen
voor mezelf "in gekleurd".

Kasteel Rechteren
had zijn deuren geopend.
En dat op zich is al bijzonder.
Jaren woonde daar
een alleenstaande gravin. 
Die haar kasteeldeuren potdicht hield.
Een kasteel vol
geheimen en geheimzinnigheid. 

Maar zowaar, 
deze kasteelheer,
 zet nu de deuren op een kier... 
Een kameraad van ons is gevraagd 
om de antieke "Malle Jan"
"uit de oude stallen van de nieuwe graaf"
 te demonstreren....

Ik ga in alle vroegte,
voor de grote meute komt.
Maar oei, ik ben niet alleen. 
Er zwermen allerlei fotografen 
om onze kameraad,
het kasteel en de Malle Jan heen.

Maar ja, zelf ben ik er ook zo één....

Ik probeer dan toch ook maar
een foto te maken want
wauw, wat een plaatje ! 

"Veel tegenlicht", 
hoor ik de fotografen zeggen.
Ook tegen mij, 
ik sta qua licht,
op de verkeerde plek schijnbaar.

Maar het kan me niet schelen. 
Ik zie wel wat dit tegenlicht doet.
Die fotografen er niet op zien te krijgen
 is meer mijn doel...
En dat lukt, 
ze verdwijnen soms zo maar
achter een paard...;) 






De heren van het 't Belsenspan zijn
druk doende 
om de Malle Jan
achter de paarden te krijgen
met boomstam en al...






Ik blijf genieten
met of zonder tegenlicht...






Het is nog een heel karwei voor de heren....
Maar uiteindelijk lukt het! 
Deze "Malle Jan" stond nog
in de stallen van het kasteel
en werd vroeger gebruikt 
om gekapte bomen/boomstammen
uit het bos te halen. 






Alles klaar? 
Dan onder toezicht van het
al oude kasteel 
en de staal blauwe hemel
op weg... 







Maar ai,
schrik, 
wat gebeurd er? 
Krak,
zegt het oude apparaat.... 
En wel een hele grote KRAK. 








De oude Malle Jan begeeft het, 
één van de balken houdt het voor gezien..
Wat een pech! 
 Er is meerdere keren geoefend
en toen ging het goed! 
Ook een timmerman,
 "die-er-echt-niet-uitziet-als-een-timmerman",
 ziet het allemaal aan....








De heren besluiten toch nog
naar het kasteel te rijden
dat zou de Malle Jan
nog wel aan kunnen. 
Opnieuw probeer ik de fotografen
te vermijden.
Want kijk nu toch eens,
alweer zo'n pracht-beeld... 








Voor het kasteel
wordt de schade opnieuw bezien.
De jonge graaf wordt erbij gehaald. 
Tja te oud en "te veel wurmpjes... ",
 meldt deze.  








De "Malle Jan", de paarden, de werkers,
 er zit niets anders op dan te wachten.
De "timmerman-incognito" 
wil noodmaatregelen treffen
en dat duurt een poosje.

Ondertussen gaan wij maar eens
op verkenningstocht. 

Wat opvalt is de netheid, 
alles lijkt zo goed onderhouden! 
Onvoorstelbaar ! 
Hoe heeft die gravin dat ooit gedaan? 

Door grote metalen "krul-tuin-deuren"
gluur ik naar de tuin.
Ook deze ligt er netjes bij. 
'Zou wel even willen dwalen in deze tuin.
Maar helaas, 
dat staat de jonge graaf toch niet toe.
De stallen wel weer...








Er hangen heel veel oude documenten. 
Een prachtige geschiedenis is hier bewaard!  
Ik val voor de het oude tuinontwerp ! 
De Engelse landschapsstijl
 is duidelijk te zien. 








Achter me staat een mooi tuinboeket.
Zou dit geplukt zijn in de tuin ? 

De volgende stap,
ook de tuindeuren open, 
Of ben ik  nu een te nieuwsgierig mens..... 










Maar dan moet ik nodig naar huis..
Er wacht een groep op me.
Die door onze
"eigen stal en tuindeuren" wil. 

De volgende dag is het zover

"Oóns daggie d'r uut"

We vertrekken op tijd en 
al snel zijn we in de Betuwe
Een heel andere wereld dan de onze.

"Zou de fruitteelt  lonend zijn?", 
vragen we ons hardop af.
Ze zijn toch een beetje
mede-boeren van ons. 

Kijk, de kleur is al snel gevonden ! 
 Prachtig helder blauw! 
Dit keetje, de lucht en het water...
Zo simpel, zo mooi, zo blauw! 
Is dit niet wat voor een kunstenaar 
om te schilderen? 







In Buren 
 gaan we direct op zoek naar
de kunstmarkt, 
 bij het oude marechaussee-gebouw.   
Hoe verrassend:
het is daar al niet anders als
bij het oude keetje.
 Zoveel helder blauw en zoveel kleur! 









Kijk, wat een hartelijk welkom ! 
We mogen gerust naar binnen...







Dit oude koninklijke gebouw
is vandaag overgenomen 
door de
 kleurrijke, vrolijke beleving van
de kunst.

Zelf vinden ze dit blijkbaar ook 
want de naamborden liggen  tijdelijk
wat achteloos 
tegen een afgelegen muur... 








Het is echt heerlijk op de markt! 
Alles mooi, vrolijk en vriendelijk !

Wat wil je nog meer ? 

Ik weet niet of het mag 
de kunstwerken op de foto zetten, 
maar mijn bedoelingen zijn goed;
hulde aan alle kunstenaars 
die de wereld letterlijk en figuurlijk
 een beetje mooier maken !  









Nu op zoek naar Jeanette ! 
Ze is de schilderes van onze eigen Dora !
Na haar bezoek aan ons en Dora 
willen we ook haar op zoeken.
We vinden haar al snel.
Het is een warm weer zien!
   
Het is druk bij haar stand!
Natuurlijk is het druk bij haar stand , 
Ze is zó goed. 
Tijdens een kopje koffie,
gluren we stiekem mee
achter haar stand... 

  







Om me heen kijkend 
zie ik ineens hoe mooi dit plekje
achter de stand is.
De oude tuinmuur, 
de gebouwen er boven uit stekend... 









En kijk Jeanette, die muur ! 
net de oude muur waar je Dora voor geschilderd hebt ! 
(Nou ja, niet overdrijven Ina,
een deel daarvan dan....)






Ja, we gaan weer verder ! 
Even nog een paar mooie schilderijen 
van onze schilderes op de foto.
Dat verdiend ze! 
En ze zijn te koop hoor... ! 








En nog even omkijken.... 





En dan gaan we echt ....
Ha,  dit kleurrijke duo 
 maar eens achterna... 








Het stadje zit op deze dag vol met
bandjes, jazzmuzikanten. 
Reden genoeg om dit op te zoeken.
Onder kleurrijke toren is het centrum... 








Mooi, maar wel erg druk,
we duiken een klein straatje in . 
 We worden gelokt door; 
grappige nostalgische klanken
een klein cafeetje
een wapperende vlag 
en rode stoeltjes voor de deur! 

"Ah, zou daar 
een heerlijk verfrissend pilsje te koop zijn? "







Dichterbij gekomen is het inderdaad
 een vrolijke en kleurrijke boel ! 
Met een oude microfoon en dito geluid 
probeert de oudste van het stel 
de stemming er goed in te krijgen.

 






Maar er is toch iets geks aan de hand...
Terwijl het "rode bandje" speelt,
mengt zich ook een 
"blauw bandje" in de groep. 

Even is er wat consternatie... 









Er wordt onderling wat gesmoesd... 









Ja, ja, ze lossen het op ! 
En hoe ! 
Gewoon samen aan de slag. 

Eerst nog wat afwachtend... 









Maar dan gaan ze samen helemaal los ! 

 Gewoon alles oplossen 
met een vrolijk deuntje ! 
Alweer "hoe simpel kan het zijn !" 







Maar helaas,
 voor ons geen heerlijk biertje hier,
ze verkopen dit niet
 we gaan verder...










Ach en kijk wat we dan zien.....? !!!

Een standbeeld voor en van .....
........ 
.... de malle jan !!!! 







Gemaakt van de as van 
een echte oude malle Jan. 
Is dit toeval,
of geen toeval ? 






Het is in ieder geval "mal". 

Een mooi einde voor deze
lange, lange blog.
Na een
lange, lange tijd! 


Niet vergeten beste lezers. 
Breng af en toe gewoon zelf
wat kleur aan je leven! 


Tot gauw ! 
Er liggen al best veel foto's klaar
voor een nieuw verhaal. 
Dus nee,
 ik laat jullie niet weer
zo lang wachten hoor.

Ik zwaai nu af
met mijn eigen "kunstwerk"
van Buren...