woensdag 14 november 2018

Vroeg op !

Al de hele zomer is het 
"vroeg op". 
Maar eigenlijk is dat 
helemaal niet erg
integendeel 
het is een voorrecht.

Als je op het platteland woont 
en dan elke dag vroeg op mag...

Eerst je werk doen, 
wakker worden
(Ja,ja in deze volgorde) 
en dan gewoon naar buiten ! 
al je zintuigen 
optimaal laten werken ! 

Het is gewoon té mooi 
om niet te delen. 

Dus zie hier....






Meestal ga ik eerst naar 
de drachtige koeien die buiten lopen ....
onder de dikke bomen...

Dit keer heb ik nog meer reden
 om effen te kijken
Dora is er nu ook bij! 
Ze is net met zwangerschapsverlof. 

Heel rustig sluip ik
over het bevroren gras en blad 
 naar haar toe...






Ik ken haar,
Ze houd niet zo van aandacht,
ze gaat liever haar eigen gang! 
maar wauw 
wat kleurt ze prachtig
met de herfst
en het
bijzondere  rode ochtendlicht.... 






"Dag Dora!
Ik meen het goed hoor. 
Ik kom je heus niet storen".
Warempel 
er kan een vluchtige blik van af...






Het lijkt geen afkeurende blik... 
Ik besluit een tijdje
op mijn plekje te blijven. 


We genieten we van de lucht 
die voortdurend 
van kleurenspel
 veranderd,
terwijl de dag
 om ons heen
langzaam maar zeker
zijn begin krijgt....








Ook
het ochtend ritueel
van de koeien begint:  
staan, 
 poepen,
 plassen,
 op zoek naar eten...






Oke, 
ook mijn ritueel
moet verder ,
tijd om afscheid te nemen.  

Inmiddels zijn de koeien 
 helemaal wakker én
helemaal aan mij gewend !
Ze zijn zelfs
lichtelijk brutaal aan het worden. 
Maar dat is niet erg,
maken we gewoon gebruik van! 
Dus, 
poseren maar dames! 
Allereerst Dora !! 






Dan deze 2 harts-vriendinnen ...

"Prachtig dames, 
dat doen jullie wel heel erg goed" ...








Tenslotte allemaal...






"Dag dames fijne dag verder".

Ik moet aan het werk,
het is gewoon zaterdag
er moet nog wel wat gebeuren.
Maar eerst nog even de krant
 van de Dwarsweg halen...
Ook mooi toch... ?





"Maar tot morgen,
 dan ben ik er weer...".

Maar helaas,
de volgende morgen
hebben mijn dames
besloten binnen te blijven.
Dat kan,
 ze hebben die keuze.
In de stal of buiten.
Een beetje een domme keuze
vind ik het wel.
Het is nu bijna
nog prachtiger
als gister


Mijn werk in de stal
is alweer klaar.
Ik ben iets later als gister,
maar het is zondag
en dat geeft altijd
zo'n vrij gevoel.

Ik hoef geen krant op te halen
maar besluit toch even
naar de Dwarsweg te gaan,
in de herfst en winter
zijn er
zoveel lange schaduwen
op ons erf.
Ik heb zin om in het
verse ochtendlicht te lopen
van het open veld .

Er bloeit nog wat
langs ons weggetje.
Het duizendblad,
 zo ijzersterk is die,
Hij bloeit altijd en overal...





Bij de Dwarsweg
vind ik nog  wat koekoeksbloemen
de meeste uitgebloeid,
maar deze wil nog effen door...






Ik kijk even terug
op onze boerderij,
onze nieuwe stal.
Het is een heel project,
het gaat niet vanzelf....
En het is geen gemakkelijke tijd
om te boeren....
Terug kijken is wel te doen
maar vooruit
 is een hele lastige...






Regels komen en gaan.
Pittige regels.
Begrijpen doen we ze
 al lang niet meer.
En onze overheid
is meer dan streng,
forse boetes
voor wie niet luisteren wil...

Toch maar blijven hopen
op betere tijden
voor ons boeren...







Toch maar
met hoop voor de toekomst
vooruit kijken.
Dat is beter.

Ook maar even letterlijk.
daar staat het vee van de buren.

Een groep vogels
vliegt rakelings over hen heen...
Wow, wat weer prachtig !!

 Dat brengt me meteen terug
tot wie ik ben en wil zijn..

Genieten
van het mooie om me heen
er dankbaar voor zijn
delen
mensen laten meegenieten
voor wie dit wil...
.






Dan wordt ik
toch nog even
verplicht terug te kijken.

Ik wil namelijk verder lopen
langs de waterschapssloot
de buurkoeien begroeten.
Maar nee,
mijn trouwe viervoeter
wil dit beslist niet!
Blijft stug stil staan
in het enige weiland
aan deze kant
van de Dwarsweg
wat van ons is.
Links op de foto
kun je haar net zien...





En weet je
wat het grappige is?
Ze heeft gelijk !
Ik heb haar namelijk
niet aangelijnd.
En dat is niet
wat ik haar geleerd heb.

Op ons erf mag
ze altijd vrij rondlopen.
Maar zodra ik ga wandelen
op andermans terrein
lijn ik haar aan.

Vanmorgen dacht ik:
"Ach ik ga niet zo ver
 ik ben vroeg
er is niemand
die ik er kwaad mee doe,
 ik neem de lijn niet mee."

Verkeerd gedacht dus!
Ik geef Winner groot gelijk
en daarmee haar zin.

Ze mag wachten in ons weiland
terwijl ik even alleen naar
 de buur-koeien ga.






Kijk daar zijn ze al ...






Echte MRY pinken ,
wat een schoonheden!






Een korte begroeting wordt het.
Want ook ik
 voel me niet op mijn gemak
Ik wil geen onrust stoken
bij de pinken van een ander
en ze komen toch allemaal
naar het draad
als ze me zien.

"Dag pinken,
leuk jullie te ontmoeten
maar
ik ga toch weer weer terug.
 Groetjes aan je boer en boerin
als je die straks ziet."






Eigenlijk wil ik deze blog nu sluiten.
Mijn idee was
de "vroeg-op-morgens"
van een weekend te beschrijven.

Maar het gaat niet.
Niet na ook
de dinsdagmorgen erna
begroet te hebben..
dinsdagmorgen 6 november
tussen 7.15 en 8.00 uur.

Ik weet niet wat ik er mee moet.

Ik vertel maar gewoon..

Als altijd ben ik vroeg op.
Dit keer ga ik
tussen het werk door heel vroeg
naar de Dwarsweg de krant halen.

De zon is nog niet op
en op een rode gloed na
is het nog donker. ...






Helaas is de krant er nog niet,
ik ga terug aan het werk.
Tijdens het werk
zie ik door de grote stalramen
dat de lucht weer prachtig kleurt.
Na het werk ga ik daarom
toch nog even naar de drachtige koeien.
Ze zijn dit keer op een andere plek.
niet bij de dikke bomen
maar verderop
bij de silowanden.
Ik ga er naar toe
Het is niet zo'n mooi plekje,
voor mijn gevoel ook
 dichter bij de weg
die langs onze wei loopt.

Hoewel de zon er nog niet is
kleurt de lucht weer geweldig.
Ik schiet weer wat plaatjes.





 Ik zit wel erg dicht bij
het razende verkeer.
dus ik hou de camera wat hoog
zodat de auto's er niet opkomen.






Er vliegt een eenzame vogel
 door mijn beeld
een kraai.
Ik kijk en klik hem na
tot ik zelfs geen puntje meer zie.








Ondertussen breekt de hemel open...






Samen met onze koeien beleef ik dit.
Het verkeer laten we maar gaan...








We wachten en verwachten de zon...
maar hij komt niet,
in plaats daarvan
verdwijnen de kleuren.
Het lijkt wat
somberder te worden nu
'besluit daarom maar te gaan....





Samen met onze oudste koe
kijk ik nog één keer om...





Dan leg ik mijn fototoestel weg,
'ga toch nog even naar de Dwarsweg
de krant moet nog gehaald.

Plots hoor ik vanaf de kant
waar ik steeds naar keek
en de foto's maakte
een harde maar ook doffe knal...
Ik zie niets
dat niet...

Het verkeer begint te haperen..

Even later
politie
brandweer....


Een paar uur later is het duidelijk:
het leven van een waardevol mens
is tijdens deze ochtend
in deze omgeving
met deze zonsopkomst
geëindigd...





Ik heb deze ochtend vastgelegd
in foto's
terwijl dit waarschijnlijk
 het laatste
 was wat ie zag....



Het laat me niet los.



Ik wil ze geven aan de ouders
de familie, vrienden en bekenden
als troost.
Maar kan ze niet vinden
daarom nu ter nagedachtenis....


Alle nabestaanden
wens ik bij deze
 heel heel veel sterkte en Kracht toe!


Ps.
Is er iemand die deze familie kent
zou die mij een pb
willen doen zodat
ik deze foto's kan geven.
http://rokeserf.nl/contactroute/

Ook...
als als er iemand
van de betrokkenen denkt
dat deze blog ongepast is
laat mij het weten.

Ook...
ik heb de politie eerst gevraagd
omdat ik het zo
integer mogelijk
wilde laten weten aan de familie .
maar deze heeft hier
tot nu toe
niets mee gedaan
vandaar deze manier gekozen.

Info ongeluk:
https://www.destentor.nl/vechtdal/politie-zoekt-opnames-dodelijk-ongeval-ommen~adcdaf6b/

vrijdag 12 oktober 2018

Op de Regge....

We waren met vrienden op de Regge..
Dat is niet verkeerd beste mensen,
dat is heel mooi....! 






We deden de Regge-safari,
"een safari begeleid door een tweetal 
"Ommer.. " 
Effen voor de uitleg
 "een Ommer is iemand 
die geboren is in Ommen.
Ben je er niet geboren, 
en woon je toch in Ommen, 
dan ben je een Ommenaar...  
Ja heus, 
in Ommen zit daar duidelijk 
verschil in. 
Ik behoor tot de groep
 Ommenaren.
Onze vriendengroep is een 
heerlijke combinatie
van Ommer en Ommenaren. 

En zo gaan we op weg, 
op de fluisterboot met 
een Ommer aan hens 
en een Ommer aan dek...

Vanaf begin is het
 indrukwekkend mooi op de Regge
We luisteren,
we kijken vooruit
we kijken links,
 we kijken rechts .....







Ook van af het begin is het 
 "ons kent ons."
of anders gezegd: 
 "Ommer kent Ommer". 
Maar dat is niet erg,
 het geeft zelfs iets extra's! 
Ik geniet ervan 
luister graag naar de 
verhalen, weetjes, anekdotes 
die spontaan ontstaan.

"Kijk" zegt onze begeleider
met een kwinkslag
"hier zetten we altijd onze fans neer..."
Ze zwaaien en fotograferen... 
Wij ook 
en kijken stiekem of we ze kennen... 





Natuurlijk kent de begeleider ze, 
hij noemt hun namen,
waar ze wonen. 
Ik ben het allang weer vergeten. 
alleen 
dat ze een prachtige rijkdom bezitten,
hoe klein hun woning ook is,
door in deze omgeving te wonen.
Ik fotografeer maar wat,
 ik werk
 net als in mijn vorige blog
weer met tegenlicht.
Dat is niet handig
maar ook niet erg.
Het gaat niet om de mooiste foto's 
maar gewoon
om samen te genieten... 

Er scheren 
van allerlei vogels 
over en langs het water
Onze begeleider vertelt er volop over.

Dan over het gebied rechts....





Het was een tijd lang 
te veel begroeid met varens.
Er zijn varkens uitgezet, 
wolvarkens. 
Of we die kennen? 
Natuurlijk kennen we die!  
Als echte plattelanders.

Maar altijd leuk om ze te zien,
vooral zo hier langs de Regge.

Kijk, 
alsof het zo geregisseerd is 
komen ze 
net op het juiste moment 
aan wandelen 
uit het bos....





Even wat drinken uit de Regge...





We vinden ze leuk! 
En het lijkt  erop 
 dat ze ons ook leuk vinden! 







We gaan weer verder,
 door bochten,
langs steile overs , 
waar de natuur 
langzaam maar zeker 
aan de ene kant grond afknaagt
 en aan de andere kant teruggeeft.

Een prachtige plek 
voor de oeverzwaluw. 
die hier veelvuldig gezien wordt. 






We gaan langs een omgevallen boom, 
gevallen in een storm lang geleden 
en die maar niet weggehaald wordt....

Ai, ai, ai, kunnen we er wel langs ?  






Maar het lukt! 
 Ons Ommer begeleidings-tweetal 
doet dit al de hele zomer... 
En ook nu gaat het goed ! 

En tjonge,
 wat hebben we het getroffen
met het weer.
Boven de steile oevers
straalt de zon
 met grote strepen naar ons toe
Het is heerlijk 
ons zo mee te laten voeren
op het water.






Dan zien we plots
 boven in de lucht 
een grote vogel!
Het is de zeearend ! 
Onze begeleider verteld 
"Ja, die zit hier vaak" ,
En, 
"Nee, die nestelt hier niet.
Gebruikt deze omgeving 
als een tussenstop". 

Tja geef hem eens ongelijk...






We hebben tegenliggers! 
Met een tikkeltje,
goed bedoeld, 
 leedvermaak
kijken we ze aan: 
"Ze moeten er 
heel wat meer voor doen,
als wij
 om vooruit te komen...."






Dan zien we 
de bekende koeien ! 
En ...
ja heus...
 een paard ! 
Zo maar tussen de koeien.






De kameraad 
die dit alles geregeld heeft 
verteld: 
"Het is een oud paard 
en loopt er altijd tussen."

Het is het vee van zijn familie. 
zijn ouderlijk huis. 
Deze streek,
het is zijn streek. 
Dat is aan hem merkbaar,
hij vertelt, 
hij straalt.

 En ook dát is mooi,
 voor ons 
om te zien...






Hij laat daarmee zijn eigen mix zien. 
Zijn liefde voor de natuur,
 deze omgeving,
  zijn geboorte streek
maar ook 
zijn liefde voor het boeren.
De boeren, 
die in deze streek 
zoveel land moesten opgeven... 


Maar toegegeven,
 ook door deze boerin,
het is wel machtig mooi geworden! 







Dwars door deze indrukwekkende natuur
 naderen we bijna ons pauze punt...






Iets meer in de bewoonde wereld.

Ietsie-pietsie maar hoor. 
Vorm gegeven door
 een tweetal bruggen,
wat landweggetjes
 een stuw,
een kleine aanleg steiger,
en een picknickbank...







Tijd om even aan wal te gaan,  
tijd voor kleine versnapering...







Niet lang,
 want we moeten nog terug!
Terug naar de Regge.
Totaal geen straf... 


.




Een aantal
eenden gaan met ons mee.
We bespreken de stand van zaken 
rondom de eenden... 
Er zijn er veel dit jaar. 
Wat leveren ze op ...
Een knaak ? 






De avond begint te vallen,
geen zonsondergang 
met een overvloed aan kleuren.

Maar ook deze 
geleidelijke
 rustige overgang 
van zachte lichte tinten 
naar warme donkere tonen
heeft zijn charme.

Op mijn plekje
aan de kant van de boot 
schiet ik mijn plaatjes
en blijf genieten 
van alles om me heen....






Voor me heen zie ik
 "wat blauws" 
wegschieten 
over het water.
 Later nóg een keer.... 
Is het een ijsvogel? 
"Jawel,  dat kan wel", 
wordt er gezegd. 
We worden allemaal 
wat meer oplettend,
willen hem allemaal zien! 

In de steile zandoevers 
van de Regge
is het een ideale plek 
voor dit kleurrijke vogeltje. 
Ze maakt in dit gele oeverzand 
een diep gat 
en zorgt ervoor 
dat de jongen er groot worden.
Op een gegeven moment
 is het zelfs zo 
dat de jongen
zoveel plek in nemen 
dat het gat te klein 
voor moeders zelf wordt.
Zo klein zelfs,
 dat ze genoodzaakt is
 achterwaarts en 
helemaal vies 
haar eigen nest te verlaten. 

Tja, als moeder moet je soms wat. 
Dat geldt zelfs voor een ijsvogel ....






We zijn er bijna, 
we hebben het nog over 
de gele kwikstaart, 
ook hier af en toe te zien. 
"Af en toe?"
 meldt een andere kameraad, 
een echte akkerbouwer.
"Als ik het land bewerk 
zie ik er heel veel !" 






Ook de bewoners 
rondom dit gebied
 worden nog even besproken...
De rijke, 
de invloedrijke
 de minder rijke.

Nee, geen roddelen,
 gewoon mooie verhalen,
waard om gehoord te worden.

We zijn er ! 
Tijd om pannenkoeken te eten. 

Wat een pracht ervaring  
met vrienden over de Regge. 
De natuur, 
de boottocht, 
de Ommer en Ommenaar vrienden, 
de verhalen...
Een pracht combinatie !