dinsdag 21 februari 2017

De levensreis van Dora 149: van kalfje naar koe.

VOORAF:

 De levensreis  van Dora,
(waar deze blog over gaat,)
op onze boerderij
staat niet op zichzelf.
Het zou model kunnen staan 
voor heel veel koeien-levens.
Regulier en biologisch, groot en klein
Ja, zelfs voor alle dierenlevens op boerderijen!
Onze boerderij
is niet beter als een andere.
Iedere boerderij heeft z'n eigen werkwijze.
Maar heus, iedere boerderij geeft net zo veel
 zorg en aandacht aan zijn/haar dieren, 
als wij!
Dat is waar! Ik kan het weten,
want ik zie het overal om me heen,
 in mijn eigen boerenomgeving.

Er wordt zoveel geschreven en beslist
 over boeren en boerderijen.
Niet alles met respect en waarheidsgetrouw.
Dit doet de sector geen recht,
de mensen die er werken pijn.

"Wie vraagt er nog naar achtergronden
i.p.v. een eigen mening/verhaal voorop te stellen?"

"Wie denkt er eerst nog goed na
 over de gevolgen van 
zijn/haar woorden/daden/beslissingen ? 

Daarom vraag ik:
"Laten we met meer
 respect, begrip en vriendelijkheid
met elkaar om te gaan..."

Vooral nu er in onze sector 
zoveel problemen 
zijn om op te lossen. 

En het is toch logisch? 
Meer begrip, respect en vriendelijkheid
geeft toch een veel beter overleg 
en een prettiger omgang met elkaar?   

Doen dus! 


Dan nu DORA !!

Maak kennis met  onze Dora 149
Geboren op 30 december 2014
(ja,ja 2014! ) 





Wat was het een pracht kalfje!
Geboren uit moeder Dora 142
en vader Stellando
En ze is onverwachts rood! 
Mooi rood welteverstaan!
Ergens in haar genen 
had ze de roodbont-factor in zich. 
De kans dat ze rood zou worden
was niet groot. 
Maar ze is het toch! 
Ik besluit haar te volgen, 
te volgen een leven lang. 
Van kalfje naar pink, 
van pink naar vaars
van vaars naar melkkoe.
En daar zijn we nu ruim 2 jaar later! 
Ik neem je mee op de
levensreis van Dora 149...




De eerste dagen brengt Dora door 
in een klein strohokje. 
Ze krijgt de allereerste melk 
van haar moeder,
die we biest noemen.
Het zit bomvol met afweerstoffen 
die ze goed kan gebruiken, 
haar hele leven ! 
Die eerste dagen letten we 
extra goed op haar.
Want als pasgeboren kalfje 
is ze erg teer en vatbaar 
voor ziektes en kou. 




Al na een paar dagen gaat dit beter. 
Ze staat binnen een dag en dringt goed! 
We zijn er bij mee! 
Een goed, gezond teken. 
Ze krijgt haar oor-nummers in.
en ziet er kwiek uit...  




Na 2 weken 
verhuist ze 
samen met een leeftijdsgenootje 
naar een groter strohok
hier krijgt ze brok en hooi bij.


    



Ze doet het goed, groeit als kool 
en blijkt een rustig kalfje te zijn. 
Wat een combinatie:
dit pracht-kalfje
haar rust en ons
nostalgische achterhuis...





Dora 149.
Waarom een nummer achter de naam?
Omdat we graag willen weten
uit welke familie Dora komt.
Het is belangrijk dat we blijven weten
uit welke koeienlijn koeien/kalfjes komen.
Eigenlijk net als de functie van onze achternaam.
Deze Dora komt uit een Dora-familie
die al vanaf 1972 op ons erf is.
Onze allereerste koe-familie's
stammen af van de jaren 30!

                                                               .


Maar dan, als ze ruim vier maand oud is,
het voorjaar van 2015 is aangebroken, 
mag ze bij de grotere kalveren.
Het melk drinken is nu voorbij.
Ze verhuist naar onze jongveestal.
Daar leert ze aan een voerhek
kuilvoer en mais eten....




Ook zijn er speciale ligboxen.
Daar heeft ze haar eigen plekje
in één van die ligboxen.
En kijk het wordt al een soort van
 "puber"...




Uiteindelijk breekt ook
de zomer van 2015 aan.
Dora is groot genoeg en mag naar buiten!
Er wordt een weitje gemaakt:
waterbakken erbij
brokbakken erbij
een goede afrastering er om heen
 super vers gras
en daar gaat Dora,
naar buiten!!!




Een aantal lezers zullen nu denken:
"wat is er gebeurd met Dora,
wat zijn dat voor vlekken op haar lichaam ?"
Dat is ringschurft, een schimmelinfectie
van de huid die vooral bij kalveren
van deze leeftijd voorkomt.
Meestal gaat het vanzelf over.
Net als bij puistjes.
En, ook net als bij puistjes,
heeft het ene kalf er meer last van
als de andere.
Voor de genezing van ringschurft
is het goed om buiten te zijn.
Je ziet bij Dora de korsten verdwijnen en
haar mooie rode haar weer aangroeien...




Verder is het natuurlijk
 ook gewoon genieten voor Dora.....




Op een meer dan zonnige zomerochtend,
 maakt Dora
iets heel moois mee. 
Vlak voor haar neus 
komt een bruidspaar aangelopen...




En daar
zo heel dichtbij Dora
maakt dit prachtige bruidspaar
de mooiste foto's!
Dora gaat er maar eens
uitgebreid voor liggen...





De hele zomer, herfst en 
zelfs het beginnetje van de winter 
loopt Dora buiten,
Ze groeit uit tot een mooie pink. 
Niet super groot 
maar dat maakt niet uit. 
Ze is gezond! 
Dat is het belangrijkste.
Naarmate de kou toeneemt 
wordt haar vacht dikker....





December 2015 moet Dora op stal.
Het gras is op en
buiten wordt het te koud. 
Ze gaat weer terug naar de jongveestal.
Maar dan op een plek 
waar haar ligbox wat ruimer is
als toen ze nog een kalf was. 
Ze is veel groter nu
heeft meer plek nodig 
en die krijgt ze!
Ook wordt Dora
over haar hele lichaam geschoren.
Zodat ze binnen geen last heeft
van haar dikke vacht.
De hele winter krijgt ze voer op stal.
Ze kent het nu goed ,
als de trekker met wagen er aan komt
gaat al ze in de benen....




Er breekt een nieuw voorjaar aan.... 
Weer mag Dora naar buiten
en wel zo vroeg mogelijk! 
Want waarom binnen als buiten kan?  
Ze is nu een oudere pink,
hoeft nog niet gemolken te worden
en de brok die ze kreeg als kalf
is nu niet meer nodig.
Voor zulk soort pinken 
hebben we altijd een prachtig plekje!
Bij rivier "De Vecht" in Ommen.
Net als veel andere boeren
hebben ook wij
een stuk land op afstand 
van de boerderij. 
Dit zijn ideale stukken 
om een zomer lang 
"pinken op te weiden".
Meer als water en mals gras 
zijn ze immers nu nu niet nodig.
Dus de boer hoeft ook niet
altijd aanwezig te zijn. 





Aan alles komt een eind,
dus ook
aan deze lange mooie zomer
aan de Vecht.
In oktober,
 als het gras op is
gaat Dora terug naar huis. 
Alleen... 
....er is wel wat gebeurd met Dora. 
Ze is drachtig geworden....





Maar Dora heeft pech en geluk tegelijk,
Ze moet zolang mogelijk op de wei blijven
 rond onze boerderij.
We zijn namelijk 
een nieuwe stal 
voor onze koeien aan het bouwen.





De pech is:
dat er tijdens dit bouwen
even geen plek is voor haar.
Ze moet, hoog-drachtig als ze is,
toch zolang mogelijk buiten blijven.
Nu kan een koe goed tegen kou
maar het heeft natuurlijk zijn grenzen.
Af en toe voeren we Dora bij. 

Het geluk is:
als ze gekalfd heeft is de schuur
grotendeels klaar en mag ze in
eenfonkel nieuwe stal!
Met veel ruimte 
en voor elke koe een 
zacht diepstrooiselbed,
o.a. gevuld met fijn gesneden stro.





Op 29 december 2016
kan ook Dora dan eindelijk naar binnen.
Alles is nog niet klaar in de nieuwe stal 
dus gaat ze tijdelijk in de oude ligboxen .
Maar het lijkt er op 
dat ze er wel blij mee is.
Effen relaxen.... 





16 januari 2017 is het zover,
het kalfje van Dora wordt geboren,
een vaarskalfje. 
Dora 156.
Moeder en dochter maken het goed.
Wat zijn we er blij mee.... 




We leggen haar in het hokje 
 waar ook haar moeder
 ooit in zat en deze blog mee begon.....




Ondertussen mag Dora 
naar de nieuwe stal, 
bij onze koppel melkkoeien.  
zo'n zachte ligbox uitproberen...




Met haar rustige karakter
is zo opgenomen bij de 
andere melkkoeien.
Dat is ook wel eens anders.
Vaak komen een aantal koeien
even kijken en orde bepalen
als er een nieuweling bijkomt.
Maar Dora is de rust zelve,  
en zie hoe goed dat gaat...




Dora is nu een vaars geworden.
Zo noemen we een pink 
die gekalfd heeft.
's Avonds gaat ze voor eerst door onze 
"nog oude melkstal"
Het gaat goed maar toch...
Zelfs voor 
een rustige koe is het effen wennen..
Na een paar dagen gaat het prima! 
Heerlijke melk geeft ze....






Terug naar haar kalfje.
Nee, het lijkt niet echt op de moeder, 
Ze heeft de zwartbonte kleur
van haar vader....





Zo rustig als haar moeder is
zo druk is dit kalfje!
En sociaal!
Ze doet niets liever als spelen
met haar leeftijdgenootjes....




Zo heeft ieder dier
een eigen karakter.
Ja, we kennen al die karakters,
Net zoals we weten wat ze nodig zijn
voor een goede levensreis.

Volgens mij heeft deze blog
dit wel laten zien....
Daarom eindigt mijn blog hier,
terwijl de levensreis
van de Dora 149
en al onze dieren 
hopelijk nog lang doorgaat!!









Veel liefs en de hartelijke groeten, 
ook namens Dora 149.


P.s.  Dora en ik wensen alle bestuurders heel veel wijsheid toe! 




woensdag 18 januari 2017

Het witte wonder en de gestolen uurtjes van de boerin....




Het kriebelt al een paar dagen. 
En op een gegeven moment 
is het niet meer tegen te houden...
Ik móet naar buiten! 

Natuurlijk was ik al wel eventjes buiten, 
de camera mee. 
Maar ik wil er echt zijn, 
de kou voelen
de witte wereld zien 
het wonder beleven! 

Het witte wonder 
wat zich daar buiten voltrekt ! 

Dus ik steel wat uurtjes van de dag 
en ga op pad! 









Vanmorgen extra hard doorgewerkt,  
nu eerst nog even  naar de bouw-lui,
Kijken hoe het daar is. 
Of ze nog wat drinken nodig zijn. 

Bijzonder 
hoe ook die
 het witte wonder 
in zich op nemen.

Ik zie een enkeling genieten, 
om zich heen kijken, 
even rusten.
Met een mobiel een foto nemen. 

Ze geven me groot gelijk 
dat ik ga wandelen.
Ik  roep ze nog na
`het geluk van de boerin: 
zelf je tijd in delen,
zomaar wat uurtjes stelen.´



Oh kijk, het huis van de buurtjes... 
Ze zijn er zo druk mee,
`Kleur rood 
van de pannen 
niet vervangen hoor buurtjes ! 
Kijk eens hoe mooi !`












Ik besluit lekker in de buurt te blijven.
Gewoon door de weilanden,
 over de schouwpaden.
Langs de Galgengraven-sloot. 

Een oude sloot 
die vroeger 
de grens aangaf 
van de Marke Ommen 
en de Marke Arrien.
Hij loopt 
van de rivier de Vecht in Ommen 
naar het noorden 
het Ommerkanaal,
het Arriërveld. 

Naast ons bosje is die kaarsrecht! 












Er loopt een breed schouwpad langs.
Genoeg ruimte voor mijn trouwe maatje en mij! 
Grappig hoe Winner 
al richting het bos wil gaan.
`Nee Winner,
 we gaan nu eens de andere kant doen ! 
Het Ommerkanaal is ons doel!´ 

 Het witte huisje
op de foto 
staat ver weg 
aan de andere kant 
van dit kanaal. 
Maar in deze uitgestrektheid
kunnen we heel ver zien.
Ik besef  hoe mooi dat is... 

Het is niet altijd,
de natuur die beschermd en gesteund 
wordt wat mooi is. 
Ook deze uitgestrekte velden
al jaren bewerkt door de boeren 
hebben  hun  eigen charme..













We volgen de Galgengraven sloot zo ver mogelijk, 
komen naast het land van onze buurman. 














Er fladderen vogels boven ons.
Ze komen en ze gaan. 
Wat een uitzicht zullen ook die hebben! 











Het is is zo heerlijk,
je één te voelen met het landschap.... 
Al je zintuigen open te zetten,
te genieten, 
dit bijzondere witte wonder 
volop te beleven! 
Wie kan,
 doe het ook eens
het doet een mens zo goed! 

 Het weiland van de buurman.
heeft `rikkepaaltjes´ gekregen 
die omringt zijn met 
 ´wit onkruid´. 
Oh en zie rechts,
 verse molshopen...
Ze komen boven, 
dat betekent 
dat het niet door vriest.
Een oude boerenwijsheid. 











Maar dan plotseling stopt 
`mijn Galgengraven´ sloot.
Hij slaat af,
en gaat als een gewone waterleiding
het Arriërveld in.

Ik móet wel mee 
want hoe kom ik anders aan de overkant...

Naar het koepad van de buren dan maar. 
Daar kan ik over. 
Vind de buurman vast niet erg. 
Zijn prachtig roodbonte koeien 
staan toch op stal.












Richting het koepad 
loopt ook Harrie,
Harrie de haas! 
Al gaat ie wel wat sneller als ik... 












En nu  de andere kant dus! 
Zie toch eens.,
Dit boerenland,
 dat is toch gewoon hartstikke mooi! 













Ja, ja, daar bij die drie bomen
 ga ik het Ommerkanaal ontmoeten ! 













Nog een wondertje komt erbij,
de zon! 
Heel zachtjes maakt ie 
de lucht wat blauwer
en het wit nog witter!

















We zijn er! 
Er loopt een drukke weg langs het kanaal.
Dat is voor mijn trouwe makker niet zo fijn! 
Opgepast dus ! 
Snel naar de overkant.
De eerste eenden zijn al bang voor ons! 
Zeg hééé, dat is niet nodig! 












Kijk zo´n lange witte bomenrij,
langs het water, 
dat leek me zo mooi! 














En...
het valt niet tegen! 












Maar met Winner bij me is het toch te druk, 
er gaat te veel  verkeer langs! 
Het weiland van de buurman dan maar weer! 
Wel een andere 
want er moet wel wat nieuws 
te ontdekken zijn natuurlijk! 

We gaan langs een klein singeltje
 richting 
`de eenden kooi´.  

Vroeger was hier een eendenkooi.
Zoals dat vaak gaat op het platteland
wordt het weiland door ons als bewoners 
nog steeds zo genoemd. 

En onze buurtjes daarachter 
wonen 
`óp de eendenkooi´...












Kijk weer die stille boeren charme.... 















Links van de eendenkooi, 
zie ik kleur in het landschap!
 Een oranje jasje! 

Het zijn de buurtjes van de 
eendenkooi.  
De oma met twee klein-kindjes
Ja heus twee!  
En ze staan allebei op de foto...













De oma heeft dezelfde afwijking als ik, 
soms móet ze naar buiten... 

Maar volgens mij 
is het heerlijk 
zo´n oma te hebben...














Over het Jodenwegje ga ik terug
alweer zo´n `geschiedenis-pad.´ 

De naam zegt het al,
deze geschiedenis is niet zo mooi. 
In de oorlog 
hebben de Joodse bewoners van kamp Arriën 
deze weg gemaakt. 
Niet vrijwillig natuurlijk... 

Niet zo lang geleden 
is er op de plek van dit kamp
een gedenkteken gezet.
Misschien kan er hier ook één komen,
`Opdat we niet vergeten....´














Ik kom weer uit waar ik begon, 
de Galgengraven-sloot... 


Richting Ommen..












Richting Ommerkanaal, Arrierveld...














Nog wat details op de foto, 
door het bos.
 en we zijn weer thuis ! 
















Langs ons eigen bosje... 











....gauw naar binnen,
het werk wacht weer, 
de gestolen uurtjes zijn voorbij! 

Een lekkere maaltijd maken 
voor de hardwerkende kerels...
Maar dan...
Oh, oh 
kijk eens naar buiten...

Snel, nog één minuutje stelen... 












Tot ziens allemaal , 
fijne dagen 
voor zover dit lukt. 
Tot de volgende keer 
als ik weer wat uurtjes steel!