MEER INO : OPEN DAG

zondag 24 februari 2019

Waardig afscheid....prachtig nieuw begin!


Dit wordt zo'n blog 
die je moet schrijven 
gewoon omdat het je raakt. 
En het waard is 
...om te blijven herinneren 
….om een verhaal van te maken
...om te delen. 

Het gaat om 
afscheid nemen van een koe.
Want ja, 
koeien gaan soms weg op ons bedrijf . 
En nee,
dat is niet altijd leuk. 







Het is zondagmiddag,
tijd voor mijn zondagse wandelingetje
over het erf, 
natuurlijk mét hond en camera. 
Maar ditmaal is het anders
ik ga  rechtstreeks 
naar  het kap-schuurtje,
naar een bijzondere koe. 
Binnenkort moeten we
afscheid van haar nemen.

Dat is nogal wat .
Het is zo'n bijzondere
en voor mij geliefde koe,
dat ik bewust afscheid wil nemen.

Ik tref haar aan
samen met de oude rode koe.
Ook van haar moeten we
binnen afzienbare tijd
afscheid nemen...






Ze kijken me aan, 
met een blik van:  
"wat doe jij hier ?" 
De grote oude zwarte koe 
komt even nieuwsgierig dichterbij....






Maar verdwijnt dan 
zo snel
als haar oude lichaam het toe laat
achter de rode.
Ze houdt niet zo van aandacht, 
gaat liever haar eigen gang....






De rode wel hoor! 
Die is niet bang ! 
Dat was altijd al een 
"strabante koe" 
zoals we dat in
 boeren-vakterm zeggen. 
En....
….wie kent haar nog ? 
Ooit had ze een rol in het maisdoolhof.
Ik had haar levensgroot 
nageschilderd voor het thema: 
"boer zoekt koe". 
Je kon haar, 
samen met wat andere koeien, 
 zoeken in het doolhof 
en een bijzondere vraag beantwoorden
Haar vader heette Bonfire.
Een  stier
met dezelfde naam als
het bekende paard
van Ankie van Grunsven. 
Daar is een leuke vraag 
over te verzinnen natuurlijk...







Maar nu is ze oud, 
haar poten willen niet meer.
Ach, en zie eens
alle tekenen van ouderdom 
zijn zo langzamerhand afgetekend 
op haar markante kop....







Ondertussen
vreet mijn mooie grote, oude, zwarte koe
 nog wat voer... 








Dat is handig 
dan kan ik er eenvoudig 
wat foto's van maken
 zonder dat ze het erg vind...







Ruim 10 jaar geleden is ze hier geboren.
Ik kan het me niet meer herinneren.
Wél toen ze pink werd
 en enorm groot groeide.
Zo'n grote pink
hadden we nog nooit gehad ! 
Ze toornde overal bovenuit! 

Na de geboorte van haar eerste kalfje
 moest ze voor het eerst door de melkstal.
Dat weet ik nog wél heel goed!
Dat ging niet zo makkelijk.  
 Wat was ze bang en schichtig en
daardoor wild. 

Uiteindelijk lukte het toch. 
Daarna moest ze over het terugloop-pad, 
door een klaphekje …
De meeste koeien moeten even leren
dat ze er gewoon
tegen aan moeten drukken
 om er door te kunnen.

Maar deze dame
had een anderen techniek .
Ze sprong !
Ze sprong er zo over heen !
Nee, niet onhandig,
ze bezeerde zich niet,
kwam niet ten val,
Ze sprong !
 Ze sprong,
zo gracieus als een paard...







Het was een prachtig kalfje
wat ze ter wereld bracht.
Alleen bleek later
dat dit kalfje geen naam had! 
Er was iets mis gegaan 
bij de naamdoorvoering van CRV .
Dit kalfje stond daardoor
naamloos te boek. 

Het werd dé kans voor onze dochter! 
Ze had namelijk nog geen koe
die naar haar vernoemd was. 
Een gewoonte 
die al 3 generaties in onze familie bestaat.
Zodoende kreeg dit kalfje
de naam van onze dochter. 







Bijzonder ook
voor deze prachtige, grote koe. 
Want ook zij kreeg hierdoor
een naamsverandering. 
Een lieve koosnaam, 
ze ging voortaan door het leven 
als de "De-moeder-van ..."
Net als de schrijfster van deze blog... :)

( De-moeder-van....
Op de stippeltjes
hoort de naam van onze dochter
maar vanwege privacy
doen we dit effen niet )


Klinkt het gek 
als  ik dat gewoon mooi vind, 
het een band geeft...? 







Jaren gaf ze ons heel veel melk,
met gemak. 
Maar haar grote lichaam 
ging haar op een geven moment
in de weg zitten.
De stal was oud 
de ligboxen klein,
ze kreeg steeds meer moeite
om op te staan
vanuit haar krappe ligplek.

Ontelbare keren heb ik bij haar gestaan 
Gestimuleerd,  te gaan staan.
ondanks al haar moeite.
Stiekem fluisterde ik haar toe
dat er binnenkort een nieuwe stal komt
met hele grote 
zachte ligplaatsen. 

Ik gunde het haar zo 
dat ze dit zou mee maken..
'Hoopte vurig
dat ze het vol zou houden.







En het is gelukt hoor! 
Ze hield het vol !  
"De moeder van..."
 heeft nog ruim anderhalf jaar kunnen genieten
van onze prachtig mooie nieuwe stal. 







In de warme droge zomer van vorig jaar
droeg ze haar laatste kalfje.
Al werd het wel zwaar voor haar lichaam.
Haar botten kraakten.


Tijdens de hitte
 genoot ze van de schaduw
van de grote oude bomen. 
en ik mocht prachtige foto's
van haar maken..








Uiteindelijk  diende de winter
zich toch aan. 
 Ze mocht in een groot strohok ,
afwachten tot haar kalfje kwam.

Op 11 januari was het zo ver ! 
Gelukkig zonder al te veel pijn 
baarde ze een prachtige vaarskalfje....









Ik was er bij en genoot! 
'Maakte zoals gewoonlijk 
weer veel te veel foto's...









Hé, wat een vrolijke stip 
had en heeft ze op de neus !  
Stip ? 
Ja,Stip ! 
Wauw, wat leuk ! 
Dit jaar willen we een nieuw elan geven
 aan al onze activiteiten.
Daarbij hebben heeft een nichtje van ons
Stip verzonnen.
Stip de koe
Maar dit is ze ! 
Dit is gewoon Stip
Ze is geboren! 
Zowel in in onze fantasie
 als in het echt! 

Wat een bijzonder wondertje...
Fantasie en werkelijkheid gaan
hierdoor naadloos in elkaar over. 

Wat een prachtig nieuw begin
 dit wondertje,
deze geboorte,
het laatste kalfje
van: De-moeder-van.. 






Normaal wordt een koe
 die een kalfje krijgt 
gemolken en bij de melkkoeien gedaan. 
maar met de inmiddels
10 jaar oude Moeder-van ...
Durven we dit niet aan. 
Haar lichaam kraakt nu zo 
dat we bang zijn 
dat ze nu ook niet uit de grote ligboxen 
van de  nieuwe stal 
kan komen.

Ze mag blijven in het grote  strohok,
wachten op het onvermijdelijke...








Sorry,
ik maak er een
 "emotionele toestand van" 
ik weet het. 
Maar met zo'n koe is dat ook even zo.

Er gaan wel vaker koeien weg.
Dat is onontkoombaar
 op een boerderij. 
Anders zouden we 
veel te veel koeien hebben.
Om allerlei redenen 
is dat gewoon niet haalbaar, 
niet te betalen ook.

Een selectie maken 
is en blijft daardoor altijd nodig . 
De boeren zijn het gewend
maar leuk is het nooit. 
En let wel 
ook al toont een boer geen emotie's 
dat zegt niets...
Vergelijk het met een zuster
in het ziekenhuis,
ze kan liefdevol haar patiënten verzorgen
maar niet atijd emoties hebben en tonen. 


Als de dag komt dat ze moet gaan
help ik 's morgens de vrachtrijder 
om eerst eerst een tweetal andere
er in te krijgen. 
We vragen of hij goed wil 
letten op die oude, grote koe.
Dat wil hij., 
ze mag als laatste in de kar,
dat geeft haar meer ruimte...

Dag lieve "moeder van..."  











Ze gaat naar het slachthuis,
dichtbij
Dus de rit duurt niet lang. 
We zijn er een keer geweest
 op een open dag. 
Nee, daar zijn  geen toestanden hoor ! 
Het is er netjes en goed.
De media heeft niet altijd gelijk... 
Ja wel hoor,
 dit is een waardig en snel einde. 

Maar goed 
deze dag is niet leuk. 

's Avonds help ik mijn zoon met melken. 
Ik werk af, want er moet een koe kalven.
Snel ga ik daarna naar een vergadering.
Hoe toevallig,
ook daar een afscheid,
van mijn eigen bestuursfunctie.

Het viel niet altijd mee deze functie
van allerlei
actieve boeren en boerinnen bij elkaar.
Diverse belangen, diverse meningen,
zoveel bijzondere achtergronden,
zoveel met weinig tijd.

Maar na het uitreiken
van een immense bos bloemen
kijk ik even met een afstandje
 naar de groep.
Ik merk dat er de laatste tijd
meer rust  komt.
en dat is fijn
Bij rust is er  meer harmonie,
 tijd voor begrip
ontplooiing, voor wat dan ook.
En dat maakt me trots op de groep !

De Boer als Gastheer, facebook pagina
De Boer als Gastheer, site








Het is al laat als ik thuis kom,
toch praten we in bed wat na.

 "Welke koe heeft eigenlijk gekalfd ? "
vraag ik.
"De kleindochter van
 De-moeder-van ...heeft gekalfd!
Een prachtig vaarskalfje!"



Wow....toeval bestaat niet... 





Nee, ze lijkt in niets op haar 
lieve overgrootmoeder. 
Al hoewel , 
als ik goed kijk... 
Ze is enorm groot!!   

Wat een bijzondere dag... 
met een waardig afscheid 
en een waardig
prachtig nieuw begin....




maandag 24 december 2018

Een betoverende kerst...

Het is maandag morgen,
vroeg
de dag voor kerst.
Het is eigenlijk super vroeg. 
en ik ben véél te vroeg wakker,
Ik ga er toch maar uit.
Het is mijn beurt
om te helpen met melken.
Het afgelopen half jaar was het vaak
 mijn beurt.
Vaak was het vroeg op. 

En toch ben ik gaan houden van  
deze vroege ochtenden. 
"De dag nog niet begonnen,
voor het werk
effen met mijn ontbijt, 
mijn kopje koffie alleen."

In de stal is het nog donker,
maar het werk gaat snel nu.
De stal en de melkstal, 
zijn heerlijk nieuw.  

Hoe anders was het de afgelopen
lente, zomer, herfst ...
Tijdens  de "o-zo-lange-verbouwing".
Tijdens "o-zoveel-hobbels-onderweg".
Maar alles is eindelijk klaar. 
Wat is dat fijn en relaxed.
Terug kijkend 
herinner ik me
ook  juist 
die mooie
vroege ochtenden...

De zon was er
meestal eerder als ik. 
Dan scheen ie door de stal,
lang voordat ik er was.
Maar op een gegeven moment
waren we gelijk! 
Dat was mooi....





Oke, maar nu moet ik
echt wat harder werken. 
Ik wil door! 
Op tijd naar de winkel, 
nog voordat ie overbezet is! 
Eerst nog wat melk uit de tank halen,
voor mijn plannetje....
Dan snel in de auto.  

Nog voor half negen 
draai ik de parkeerplaats op
bij de supermarkt.  
Normaal is het op dit tijdstip  
heerlijk rustig boodschappen doen! 
Maar nu... ?!!
 Ik kan nog net een plekje 
bemachtigen voor mijn auto. 
In de winkel valt het mee,
 wel druk
maar er wordt 
gemoedelijk gekletst,
veelvuldig vakken gevuld
en goede wensen uitgewisseld.
Nog even een krentewegge 
halen bij de warme bakker 
 en dan
naar mijn ouders.

Ik tref mijn pa aan 
in de bijkeuken. 
In een tempo
wat bij hem past, 
 wil hij net
zijn klompen aan doen,
Voor het dagelijkse bezoekje
aan zijn viertal kipjes. 
Hij is verrast als ik de deur open doe. 
"He, zijn dochter!" 
Nee, maar dan gaan
de klompen weer uit! 
de kippen kunnen wachten. 
In het zelfde tempo als 
hoe de klompen aan gingen 
gaan ze ook weer uit. 
Ook mijn moeder komt nu binnen, 
met jas en al aan ! 
ook die is net  terug van die 
drukke gezellige winkel! 

Ik geef 
hun de melk en het kerstbrood 
en zeg dat voor vanavond is,
kerstavond! 
De melk 
om zelf heerlijk chocolade melk
van te maken. 
vers van de koe! 
Net als vroeger 
toen ze zelf een boerderij hadden. 
We bespreken nog even 
de komende kerstdagen en ik ga weer.

Op de terug weg 
zie ik hoe prachtig het buiten is
na dagen van regen en grijs weer
schijnt de zon nu volop! 
Het maakt mijn oude dorp prachtig! 
In de verte 
net buiten de bouw 
lopen mensen te wandelen. 
langs een watersloot 
waar de damp vanaf komt. 

Deze damp
en de vriendelijke vroege ochtendzon 
omringen het gezelschap. 
Wat een bijzonder plaatje! 
Ai had ik nu maar
mijn fototoestel bij me... 
Maar gelijk wijs ik mezelf terecht
"Je hoeft niet overal een foto
van te hebben, 
je kan er ook gewoon
van genieten !" 

Dichtbij huis gaat dit genieten over
 in een grote schrik! 
In de verte zie ik 2 auto's staan
vlak bij de kruising waar 
zo vaak wat gebeurt.
Er heerst wat tumult om heen. 
Er lopen mensen 
in een draf over de kruising.
Ik zie dat er nog geen politie bij is. 
Ik druk mijn gaspedaal wat dieper in.
'Wil er snel zijn,
wie weet kan ik wat doen.

Maar dan zie ik waarom dat tumult er is... 
Er worden schapen verweid....
Ze gaan van het ene land bij het kruispunt 
naar het andere land van het kruispunt. 

Ach....
dat is alleen maar mooi ! 
Gelukkig !!!

Deze schapen zijn van de buren 
ze grazen op onze wei 
om het mooi kort te maken. 
En worden nu verweid
door deze buurtjes. 
Ik stap uit 
voor een praatje. 
Ik hou zo van schapen. 
een poosje geleden 
was ik er nog
om wat fotootjes van te maken... 







Dan naar huis!
"Fijne kerst buurtjes!" 


Thuisgekomen zie ik hoe
prachtig het ook daar is!
Met de zon , de kou
en het vochtige weer.
Nog voor dat de kerst boodschappen
 in de kast belanden 
ga ik naar buiten.
Wat bijzonder, 
ik zie overal kerst om me heen !
Alsof er getoverd is...
.  met een kerst-toverstafje !!

Duizenden kleine lichtjes op het gras... 








De bosrand , 
dezelfde als waar ik
mijn kerstwens op gemaakt heb  
geniet van het vochtige kerst-zonnetje ...
Dichterbij gekomen zie ik
dat het kerst-toverstafje
 ook daar is geweest...






Want op de dennentakken
zijn ook lichtjes gemaakt ! 








Zelfs op de grond, 
ónder deze dennentakken...







En kijk... 
zelfs kleine lichtjes
door de boomtakken heen
 om de dorre bladeren opfleuren..






En wauw in het bos 
allerlei kleuren kerstballen 
Grote...
Kleine....










....en dan die grote boom 
met al die kleine takjes...
Er schijnen
heel veel kleine led-lampjes
lijkt het wel....







Zo tussen door is er nog
een wonderlijke kerstbal getoverd ...






Jammer dat niet iedereen dit ziet... 
Genoeg mensen die voorbij gaan...

"Driving home voor Christmas"






Natuurlijk....
 ook de hulst is betoverd! 








Waar ik ook kijk
op zoveel takken
om me heen
zijn 
kerstballen...
Zo betoverend mooi!









Ik moet terug
er wacht nog een dag 
om de voorbereidingen te treffen voor kerst! 
Maar wat een 
betoverend moment was dat! 



Dat is mijn kerst wens voor nu, 
voor iedereen:  

een betoverende kerst !


Dat kan voor iedereen anders zijn
een goede gezondheid, 
een stukje warmte
gezelligheid
liefde
Een weerzien,
van een dierbaar iemand, 
verzachting van verdriet,
oplossing van problemen,
een grauwsluier die verdwijnt.
Of gewoon 
wat geluk 
geborgenheid.
Of 
vrede in je hart
verdraagzaamheid om je heen.

Ik wens het je toe 
wat het ook mag zijn. 



Oke, dan ik nu echt! 
hatsikidee 
de kerst tegemoet ! 














woensdag 14 november 2018

Vroeg op !

Al de hele zomer is het 
"vroeg op". 
Maar eigenlijk is dat 
helemaal niet erg
integendeel 
het is een voorrecht.

Als je op het platteland woont 
en dan elke dag vroeg op mag...

Eerst je werk doen, 
wakker worden
(Ja,ja in deze volgorde) 
en dan gewoon naar buiten ! 
al je zintuigen 
optimaal laten werken ! 

Het is gewoon té mooi 
om niet te delen. 

Dus zie hier....






Meestal ga ik eerst naar 
de drachtige koeien die buiten lopen ....
onder de dikke bomen...

Dit keer heb ik nog meer reden
 om effen te kijken
Dora is er nu ook bij! 
Ze is net met zwangerschapsverlof. 

Heel rustig sluip ik
over het bevroren gras en blad 
 naar haar toe...






Ik ken haar,
Ze houd niet zo van aandacht,
ze gaat liever haar eigen gang! 
maar wauw 
wat kleurt ze prachtig
met de herfst
en het
bijzondere  rode ochtendlicht.... 






"Dag Dora!
Ik meen het goed hoor. 
Ik kom je heus niet storen".
Warempel 
er kan een vluchtige blik van af...






Het lijkt geen afkeurende blik... 
Ik besluit een tijdje
op mijn plekje te blijven. 


We genieten we van de lucht 
die voortdurend 
van kleurenspel
 veranderd,
terwijl de dag
 om ons heen
langzaam maar zeker
zijn begin krijgt....








Ook
het ochtend ritueel
van de koeien begint:  
staan, 
 poepen,
 plassen,
 op zoek naar eten...






Oke, 
ook mijn ritueel
moet verder ,
tijd om afscheid te nemen.  

Inmiddels zijn de koeien 
 helemaal wakker én
helemaal aan mij gewend !
Ze zijn zelfs
lichtelijk brutaal aan het worden. 
Maar dat is niet erg,
maken we gewoon gebruik van! 
Dus, 
poseren maar dames! 
Allereerst Dora !! 






Dan deze 2 harts-vriendinnen ...

"Prachtig dames, 
dat doen jullie wel heel erg goed" ...








Tenslotte allemaal...






"Dag dames fijne dag verder".

Ik moet aan het werk,
het is gewoon zaterdag
er moet nog wel wat gebeuren.
Maar eerst nog even de krant
 van de Dwarsweg halen...
Ook mooi toch... ?





"Maar tot morgen,
 dan ben ik er weer...".

Maar helaas,
de volgende morgen
hebben mijn dames
besloten binnen te blijven.
Dat kan,
 ze hebben die keuze.
In de stal of buiten.
Een beetje een domme keuze
vind ik het wel.
Het is nu bijna
nog prachtiger
als gister


Mijn werk in de stal
is alweer klaar.
Ik ben iets later als gister,
maar het is zondag
en dat geeft altijd
zo'n vrij gevoel.

Ik hoef geen krant op te halen
maar besluit toch even
naar de Dwarsweg te gaan,
in de herfst en winter
zijn er
zoveel lange schaduwen
op ons erf.
Ik heb zin om in het
verse ochtendlicht te lopen
van het open veld .

Er bloeit nog wat
langs ons weggetje.
Het duizendblad,
 zo ijzersterk is die,
Hij bloeit altijd en overal...





Bij de Dwarsweg
vind ik nog  wat koekoeksbloemen
de meeste uitgebloeid,
maar deze wil nog effen door...






Ik kijk even terug
op onze boerderij,
onze nieuwe stal.
Het is een heel project,
het gaat niet vanzelf....
En het is geen gemakkelijke tijd
om te boeren....
Terug kijken is wel te doen
maar vooruit
 is een hele lastige...






Regels komen en gaan.
Pittige regels.
Begrijpen doen we ze
 al lang niet meer.
En onze overheid
is meer dan streng,
forse boetes
voor wie niet luisteren wil...

Toch maar blijven hopen
op betere tijden
voor ons boeren...







Toch maar
met hoop voor de toekomst
vooruit kijken.
Dat is beter.

Ook maar even letterlijk.
daar staat het vee van de buren.

Een groep vogels
vliegt rakelings over hen heen...
Wow, wat weer prachtig !!

 Dat brengt me meteen terug
tot wie ik ben en wil zijn..

Genieten
van het mooie om me heen
er dankbaar voor zijn
delen
mensen laten meegenieten
voor wie dit wil...
.






Dan wordt ik
toch nog even
verplicht terug te kijken.

Ik wil namelijk verder lopen
langs de waterschapssloot
de buurkoeien begroeten.
Maar nee,
mijn trouwe viervoeter
wil dit beslist niet!
Blijft stug stil staan
in het enige weiland
aan deze kant
van de Dwarsweg
wat van ons is.
Links op de foto
kun je haar net zien...





En weet je
wat het grappige is?
Ze heeft gelijk !
Ik heb haar namelijk
niet aangelijnd.
En dat is niet
wat ik haar geleerd heb.

Op ons erf mag
ze altijd vrij rondlopen.
Maar zodra ik ga wandelen
op andermans terrein
lijn ik haar aan.

Vanmorgen dacht ik:
"Ach ik ga niet zo ver
 ik ben vroeg
er is niemand
die ik er kwaad mee doe,
 ik neem de lijn niet mee."

Verkeerd gedacht dus!
Ik geef Winner groot gelijk
en daarmee haar zin.

Ze mag wachten in ons weiland
terwijl ik even alleen naar
 de buur-koeien ga.






Kijk daar zijn ze al ...






Echte MRY pinken ,
wat een schoonheden!






Een korte begroeting wordt het.
Want ook ik
 voel me niet op mijn gemak
Ik wil geen onrust stoken
bij de pinken van een ander
en ze komen toch allemaal
naar het draad
als ze me zien.

"Dag pinken,
leuk jullie te ontmoeten
maar
ik ga toch weer weer terug.
 Groetjes aan je boer en boerin
als je die straks ziet."






Ik ga d'r  weer van door...
tot de volgende blog !


.









Heb het leven lief..
Elke nieuwe ochtend ....







Heb het leven lief..
Elke nieuwe ochtend
is weer een fantastisch geschenk,
niet vergeten....