Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

De Vecht, de bevroren ochtend, de vogels en de zon .

"Ga je mee?" roept mijn man vanuit zijn oude Belingo bedrijfsauto. Een grote "Ja" klinkt er uit mijn mond. Ik weet meteen wat ie bedoeld en dat is geweldig!
Ik kom omhoog vanuit mijn gehurkte positie tussen het bevroren onkruid.....





.....met de vragende blikken
van koeien
op me gericht.



Ik was net bezig om Dora mooi op de foto te zetten. Je weet wel,  de inmiddels beroemde Dora, met een eigen schilderij, een eigen blog-bladzijde.

(blog blz: de levensreis van Dora)

.

Ze is  hoog zwanger van haar derde kalfje en mag samen met wat pinken en andere  hoog-zwangeren het laatste gras rond onze boerderij opeten.




Maar nu in snel-trein-vaart de Belingo in, hond mee en gaan !
We gaan naar "de Vecht".
Gisteravond aan tafel hadden we het er over: "De pinken moeten nodig een ander stuk." Dat is de laatste dagen niet gelukt.  Maar nu, op deze vroege bevroren ochtend, als Jan zegt "Ga je mee?" weet ik het direct. De rit gaat naar de Vecht Naar de rivi…
Recente posts

Troostende heide.

Deze wandeling is al van half september,
Hij stond al lang in de planning
om er een blog van te maken
Nu dan
 terwijl de blaad'ren van de bomen vallen
even terug
naar de bloeiende, troostende heide
van half september.

.........


Als eerste ontmoet ik de schapen... Ze zijn leuk hoor,
die schapen!  Zo onlosmakelijk verbonden  met het Arriërveld en omgeving.  Want hier was vroeger alleen maar   "woestenij", met zandverwaaierij
én heide.
De eerste bewoners van deze omgeving gingen er naar toe met hun schapen.  Om hun schapen te weiden,  de heide in stand te houden. 




Maar eeeh,  ik zeg gedag tegen de schapen
en ga snel het bos in.
Want de heide is mijn doel,
daar wil ik naar toe.

 Midden in het bos
ligt nog
een oud onaangetast stukje heide Een prachtig stukje waar het heerlijk is om te zijn.

Via een klein bospad loop ik er naar toe...




Al heel snel ontmoet ik  de eerste plukjes heide. Ik kan nog net  het laatste stukje bloei mee maken... 




En natuurlijk  ontmoet ik ook opnieuw  …