donderdag 6 april 2017

Sprookje in het Ommerbos.

Het voorjaar is altijd
een drukke tijd op ons bedrijf.
Zoveel dingen
die tegelijk moeten gebeuren.
En die drukte duurt ook nog wel even.
Maar erg is het niet.
Want stel je voor
dat je
om wat voor reden dan ook
niet meer kunt werken
 plannen uit kunt voeren.
dromen over je toekomst.
Nee, dan kun je beter
dankbaar zijn
dat je
dat kan en mag doen.
Gewoon de schouders eronder...

Maar soms
 is het wel goed
 jezelf even stil te zetten,
om jezelf op te laden.
Genieten van het voorjaar,
alles wat er om je heen gebeurt.
Dit keer
heb ik dit gedaan
 door eens
van ons erf af te wandelen...

Ga je mee?
Het is wel  een beetje vroeg hoor,
vooral op zo'n zondagmorgen.
Maar dat is juist mooi!
Die stilte
  het ontwaken..
van...

Het ontwaken van een sprookje!
In het bos nog wel !

Ik loop vanaf ons erf
over de weg,
 langs onze singel
richting het Ommerbos.

In de singel kom ik
deze piepjonge blaadjes
en "snotter-bellen" van de berk tegen.
Goedemorgen dan !





Het is eigenlijk nog een beetje donker
als ik ga.
Er hangt nog een ochtendnevel
 over alles en iedereen.
Ik zie de ronde bol van de zon.
Maar de mist belemmert hem
om zijn zonnestralen weg te geven.
Het oogt een beetje triestig...

Op de grote zandweg
aan het eind van de singel
is al een hardloper actief.
Maar we  gaan de andere kant op.
Daar is het bos eigenlijk veel mooier.
Beter onderhouden, meer variatie.




Terwijl we met een ferme pas
die kant op gaan
komt warempel
de zon af en toe door de mist heen.
Mooi, mooi, mooi!
Snel naar het pad
waar ik het Ommerbos in wil.
En zie
bij het begin van dit pad
lijkt het wel een sprookje...




De kleuren,
de zon, de mist, de ochtendnevel....
Ik stap in een sprookje...!




Pas op hoor,
de betovering niet verbreken !!

Want zie je het?
Er wordt getoverd met groen.
Grassprietjes die groeien
Kleine dennennaalden
die tevoorschijn komen
Jonge boompjes,
 die als eerste hun blaadjes laten zien.




Heel voorzichtig loop ik een stap verder
En merk
dat er waarschijnlijk ook al
een tikkeltje wit
aan het toverstokje zat.
De krentenbossen!
Hun bloei begint
heel voorzichtig
een crème-wit accent
 te geven aan het bos.




Verder,
met de bocht mee
opnieuw zonder de betovering
te verbreken
 natuurlijk...




Nog meer krentenbossen vind ik daar!
Even een rustpunt maken. .
Even van dichtbij laten zien
hoe er getoverd wordt....





Zo geruisloos mogelijk gaan we
met een lichte helling
naar het zachte licht in het bos...




Boven ons spelen mist en zon
een macht-spelletje met elkaar.
Beurtelings winnen ze het.
Dan weer is er de warme witte zon,
dan weer de mist blauwe nevel.
Alsof de tovenaar
met zijn staf zwaait
en terstond de kleuren veranderd.








Opnieuw een pauze maken,
details van het getoverde,
ontluikende groen bekijken...





Volgens mij,
vindt die tovenaar het gewoon leuk;
een beetje spelen met een toverstafje.
Hij blijft maar bezig,
 van zon naar nevel,
van nevel naar zon.






Na een tijdje
 ben ik dan toch bijna
aan de rand van het bos,
op een punt dat ik moet kiezen.
Ga ik die Ommerbosweg op,
terug naar huis
of toch nog even door het bos?
De mist is op dat moment
aan de winnende hand.
De Ommerbosweg oogt daardoor
wat saai....




De andere kant op kijkend
zie ik zonnestralen
in een klein gedeelte van het bos.
Mijn keus is snel bepaald,
daar ga ik naar toe!




Ha, die tovenaar,
Hij zwaait weer eens met zijn staf
als ik om kijk spelen daar toch ook
de zonnestralen door de bomen....




Verbaasd bereik ik het kleine stukje
"zonnestralen-bos."
Het is een gedeelte
wat ik helemaal niet ken!
Bijzonder
want de meeste paden
zijn me zo bekend!

Het is pas geleden verjongd,
maar een enkele boom
en de krentenbossen
hebben ze schijnbaar laten staan.
En "best nieuw" oogt
de uitkijktoren
om de vogels of het wild te bespieden.
Vast een initiatief van de jager
die hier niet zo ver vandaan woonde.
(Helaas niet zo lang geleden overleden.)

Nu niet negatief denken "een jager?".
Jagers weten vaak veel meer
van de natuur
dan jij en ik samen.
En houden er meer van
dan menig één vermoed.






Wauw,
 ik kijk even  terug ,
naar dit prachtige licht!
Maar ga dan toch verder,
met dit voor mij onbekende pad....






Dit pad grenst aan het bos
én aan de kavels
die richting de boerderijen
van het Ommerkanaal gaan.
Hier zijn de kavels niet zo groot.
Ze doen denken aan vroegere tijden,
met een hek
en wat bosschage er om heen.

Mijn gedachten glijden
naar de mensen
die graag willen
dat boeren terug gaan naar die tijd.
Ze verheerlijken het
omdat het beter is voor de natuur.
Het zou mooi zijn
te kunnen leven
van 25 koeien
een 40-tal varkens
en 30 kippen.
Maar dat kan niet.
Zoals we nooit
de tijd terug kunnen zetten.

Ha,  mischien die grote
tovenaar wel ?
Een nieuw sprookje makend?

Kijk het hek,
hoe symbolisch
met een oud touw erom,
 groen verweerd
maar ook een nieuw touw,
nog vers oranje!






Ik besluit terug te gaan
het is mooi genoeg geweest.

De tovenaar is inmiddels verdwenen.
Hij heeft helaas
alleen de donkere wolken
 van de mist achter gelaten.
Ik groet nog een paard
 wat  dringend een kapper zoekt.....




....en fotografeer tot slot wat bloemen
van de slootrand
en van de akker.






Ook weer lekker symbolisch, 
laten we alsjeblieft 
niet het één boven het andere stellen. 
Beide zijn we nodig, 
de natuur én de boeren....
Sprookjes zijn mooi maar 
helaas we moeten het zelf doen! 
gewoon schouders eronder... 

Dus niet `bekvechten` beste mensen,
ook niet op sociale media,
gewoon naast elkaar leven
net als deze bloemen doen....  






Als ik thuis aan de koffie zit
komt de zon terug!!
Die tovenaar toch,
 handige grapjas....
Of toch een echt sprookje
met een goed eind.
Want de hele verdere zondag
is er volop zon!

Fijne lente, beste mensen
geniet ervan en laad je op
door alle sprookjes
die er om je heen te vinden zijn.





dinsdag 21 februari 2017

De levensreis van Dora 149: van kalfje naar koe.

VOORAF:

 De levensreis  van Dora,
(waar deze blog over gaat,)
op onze boerderij
staat niet op zichzelf.
Het zou model kunnen staan 
voor heel veel koeien-levens.
Regulier en biologisch, groot en klein
Ja, zelfs voor alle dierenlevens op boerderijen!
Onze boerderij
is niet beter als een andere.
Iedere boerderij heeft z'n eigen werkwijze.
Maar heus, iedere boerderij geeft net zo veel
 zorg en aandacht aan zijn/haar dieren, 
als wij!
Dat is waar! Ik kan het weten,
want ik zie het overal om me heen,
 in mijn eigen boerenomgeving.

Er wordt zoveel geschreven en beslist
 over boeren en boerderijen.
Niet alles met respect en waarheidsgetrouw.
Dit doet de sector geen recht,
de mensen die er werken pijn.

"Wie vraagt er nog naar achtergronden
i.p.v. een eigen mening/verhaal voorop te stellen?"

"Wie denkt er eerst nog goed na
 over de gevolgen van 
zijn/haar woorden/daden/beslissingen ? 

Daarom vraag ik:
"Laten we met meer
 respect, begrip en vriendelijkheid
met elkaar om te gaan..."

Vooral nu er in onze sector 
zoveel problemen 
zijn om op te lossen. 

En het is toch logisch? 
Meer begrip, respect en vriendelijkheid
geeft toch een veel beter overleg 
en een prettiger omgang met elkaar?   

Doen dus! 


Dan nu DORA !!

Maak kennis met  onze Dora 149
Geboren op 30 december 2014
(ja,ja 2014! ) 





Wat was het een pracht kalfje!
Geboren uit moeder Dora 142
en vader Stellando
En ze is onverwachts rood! 
Mooi rood welteverstaan!
Ergens in haar genen 
had ze de roodbont-factor in zich. 
De kans dat ze rood zou worden
was niet groot. 
Maar ze is het toch! 
Ik besluit haar te volgen, 
te volgen een leven lang. 
Van kalfje naar pink, 
van pink naar vaars
van vaars naar melkkoe.
En daar zijn we nu ruim 2 jaar later! 
Ik neem je mee op de
levensreis van Dora 149...




De eerste dagen brengt Dora door 
in een klein strohokje. 
Ze krijgt de allereerste melk 
van haar moeder,
die we biest noemen.
Het zit bomvol met afweerstoffen 
die ze goed kan gebruiken, 
haar hele leven ! 
Die eerste dagen letten we 
extra goed op haar.
Want als pasgeboren kalfje 
is ze erg teer en vatbaar 
voor ziektes en kou. 




Al na een paar dagen gaat dit beter. 
Ze staat binnen een dag en dringt goed! 
We zijn er bij mee! 
Een goed, gezond teken. 
Ze krijgt haar oor-nummers in.
en ziet er kwiek uit...  




Na 2 weken 
verhuist ze 
samen met een leeftijdsgenootje 
naar een groter strohok
hier krijgt ze brok en hooi bij.


    



Ze doet het goed, groeit als kool 
en blijkt een rustig kalfje te zijn. 
Wat een combinatie:
dit pracht-kalfje
haar rust en ons
nostalgische achterhuis...





Dora 149.
Waarom een nummer achter de naam?
Omdat we graag willen weten
uit welke familie Dora komt.
Het is belangrijk dat we blijven weten
uit welke koeienlijn koeien/kalfjes komen.
Eigenlijk net als de functie van onze achternaam.
Deze Dora komt uit een Dora-familie
die al vanaf 1972 op ons erf is.
Onze allereerste koe-familie's
stammen af van de jaren 30!

                                                               .


Maar dan, als ze ruim vier maand oud is,
het voorjaar van 2015 is aangebroken, 
mag ze bij de grotere kalveren.
Het melk drinken is nu voorbij.
Ze verhuist naar onze jongveestal.
Daar leert ze aan een voerhek
kuilvoer en mais eten....




Ook zijn er speciale ligboxen.
Daar heeft ze haar eigen plekje
in één van die ligboxen.
En kijk het wordt al een soort van
 "puber"...




Uiteindelijk breekt ook
de zomer van 2015 aan.
Dora is groot genoeg en mag naar buiten!
Er wordt een weitje gemaakt:
waterbakken erbij
brokbakken erbij
een goede afrastering er om heen
 super vers gras
en daar gaat Dora,
naar buiten!!!




Een aantal lezers zullen nu denken:
"wat is er gebeurd met Dora,
wat zijn dat voor vlekken op haar lichaam ?"
Dat is ringschurft, een schimmelinfectie
van de huid die vooral bij kalveren
van deze leeftijd voorkomt.
Meestal gaat het vanzelf over.
Net als bij puistjes.
En, ook net als bij puistjes,
heeft het ene kalf er meer last van
als de andere.
Voor de genezing van ringschurft
is het goed om buiten te zijn.
Je ziet bij Dora de korsten verdwijnen en
haar mooie rode haar weer aangroeien...




Verder is het natuurlijk
 ook gewoon genieten voor Dora.....




Op een meer dan zonnige zomerochtend,
 maakt Dora
iets heel moois mee. 
Vlak voor haar neus 
komt een bruidspaar aangelopen...




En daar
zo heel dichtbij Dora
maakt dit prachtige bruidspaar
de mooiste foto's!
Dora gaat er maar eens
uitgebreid voor liggen...





De hele zomer, herfst en 
zelfs het beginnetje van de winter 
loopt Dora buiten,
Ze groeit uit tot een mooie pink. 
Niet super groot 
maar dat maakt niet uit. 
Ze is gezond! 
Dat is het belangrijkste.
Naarmate de kou toeneemt 
wordt haar vacht dikker....





December 2015 moet Dora op stal.
Het gras is op en
buiten wordt het te koud. 
Ze gaat weer terug naar de jongveestal.
Maar dan op een plek 
waar haar ligbox wat ruimer is
als toen ze nog een kalf was. 
Ze is veel groter nu
heeft meer plek nodig 
en die krijgt ze!
Ook wordt Dora
over haar hele lichaam geschoren.
Zodat ze binnen geen last heeft
van haar dikke vacht.
De hele winter krijgt ze voer op stal.
Ze kent het nu goed ,
als de trekker met wagen er aan komt
gaat al ze in de benen....




Er breekt een nieuw voorjaar aan.... 
Weer mag Dora naar buiten
en wel zo vroeg mogelijk! 
Want waarom binnen als buiten kan?  
Ze is nu een oudere pink,
hoeft nog niet gemolken te worden
en de brok die ze kreeg als kalf
is nu niet meer nodig.
Voor zulk soort pinken 
hebben we altijd een prachtig plekje!
Bij rivier "De Vecht" in Ommen.
Net als veel andere boeren
hebben ook wij
een stuk land op afstand 
van de boerderij. 
Dit zijn ideale stukken 
om een zomer lang 
"pinken op te weiden".
Meer als water en mals gras 
zijn ze immers nu nu niet nodig.
Dus de boer hoeft ook niet
altijd aanwezig te zijn. 





Aan alles komt een eind,
dus ook
aan deze lange mooie zomer
aan de Vecht.
In oktober,
 als het gras op is
gaat Dora terug naar huis. 
Alleen... 
....er is wel wat gebeurd met Dora. 
Ze is drachtig geworden....





Maar Dora heeft pech en geluk tegelijk,
Ze moet zolang mogelijk op de wei blijven
 rond onze boerderij.
We zijn namelijk 
een nieuwe stal 
voor onze koeien aan het bouwen.





De pech is:
dat er tijdens dit bouwen
even geen plek is voor haar.
Ze moet, hoog-drachtig als ze is,
toch zolang mogelijk buiten blijven.
Nu kan een koe goed tegen kou
maar het heeft natuurlijk zijn grenzen.
Af en toe voeren we Dora bij. 

Het geluk is:
als ze gekalfd heeft is de schuur
grotendeels klaar en mag ze in
eenfonkel nieuwe stal!
Met veel ruimte 
en voor elke koe een 
zacht diepstrooiselbed,
o.a. gevuld met fijn gesneden stro.





Op 29 december 2016
kan ook Dora dan eindelijk naar binnen.
Alles is nog niet klaar in de nieuwe stal 
dus gaat ze tijdelijk in de oude ligboxen .
Maar het lijkt er op 
dat ze er wel blij mee is.
Effen relaxen.... 





16 januari 2017 is het zover,
het kalfje van Dora wordt geboren,
een vaarskalfje. 
Dora 156.
Moeder en dochter maken het goed.
Wat zijn we er blij mee.... 




We leggen haar in het hokje 
 waar ook haar moeder
 ooit in zat en deze blog mee begon.....




Ondertussen mag Dora 
naar de nieuwe stal, 
bij onze koppel melkkoeien.  
zo'n zachte ligbox uitproberen...




Met haar rustige karakter
is zo opgenomen bij de 
andere melkkoeien.
Dat is ook wel eens anders.
Vaak komen een aantal koeien
even kijken en orde bepalen
als er een nieuweling bijkomt.
Maar Dora is de rust zelve,  
en zie hoe goed dat gaat...




Dora is nu een vaars geworden.
Zo noemen we een pink 
die gekalfd heeft.
's Avonds gaat ze voor eerst door onze 
"nog oude melkstal"
Het gaat goed maar toch...
Zelfs voor 
een rustige koe is het effen wennen..
Na een paar dagen gaat het prima! 
Heerlijke melk geeft ze....






Terug naar haar kalfje.
Nee, het lijkt niet echt op de moeder, 
Ze heeft de zwartbonte kleur
van haar vader....





Zo rustig als haar moeder is
zo druk is dit kalfje!
En sociaal!
Ze doet niets liever als spelen
met haar leeftijdgenootjes....




Zo heeft ieder dier
een eigen karakter.
Ja, we kennen al die karakters,
Net zoals we weten wat ze nodig zijn
voor een goede levensreis.

Volgens mij heeft deze blog
dit wel laten zien....
Daarom eindigt mijn blog hier,
terwijl de levensreis
van de Dora 149
en al onze dieren 
hopelijk nog lang doorgaat!!









Veel liefs en de hartelijke groeten, 
ook namens Dora 149.


P.s.  Dora en ik wensen alle bestuurders heel veel wijsheid toe!