vrijdag 10 november 2017

Knipoog van boven geeft vrolijke zondagmiddag-wandeling.


Alweer een paar weken terug 
maakte ik een zondagmiddag wandeling.
Een echte.. zoals zo veel mensen doen.
 Na de middag,
 als de ochtend voorbij is gegaan,
 de lunch genuttigd 
de verveling van de middag
 nog niet toe slaat
een frisse neus nodig is... 






Wie mij volgt weet 
dat dit niet mijn gewoonte is.  
De vroege ochtend,
 het verse ontwaken,
is meer mijn ding.
Maar ik was in de kerk
dat ging voor. 
En ik moet eerlijk zijn, 
het gebeurt niet zo vaak meer,
 de laatste tijd.  

We zijn "gewoon Hervormd"....
 En buurjongen verzuchtte eens:
'Was ik maar Hervomd
dan kon ik gaan wanneer ik wilde'. 

Dat zegt iets over de verschillen.
Maar ik vind ze mooi,
 die verschillen.
Kijk met respect 
naar degene die zo trouw gaan. 
Met respect naar degene 
die zich zo inzetten voor de kerk.
Met respect naar degene
die uitbundigheid kunnen tonen.
Maar voel me thuis
 in de rust en ruimte van onze kerk. 

In het uurtje kerk 
vind ik altijd wel iets 
wat mooi of goed is. 
Stemt tot nadenken.

Dit keer was het een beeld ...


De hele ochtend was het somber weer. 
Stiekem moest ik er aan denken 
dat het buiten nu toch geen weer is om te wandelen. .








Maar ook in de kerk is het jammer
 deze somberheid buiten.
Ik hou van de zonnestralen 
die vallen door de eeuwen oude kerkramen,
die je rug zo heerlijk kunnen verwarmen.

Maar ook om naar te kijken. 
Al zie je niet zo veel door die ramen
Ze zijn te hoog. 
Je ziet alleen wat takken met bladeren van de bomen. 
Toch kijk ik er altijd naar. 

Vanmorgen gaan ze hevig heen en weer 
die takken met herfstbladeren... 


Er doet een meisje belijdenis in onze kerk
Jong nog, maar met zo veel overtuiging.
De dienst is er om heen gespint. 
De kou buiten,
een warme dienst binnen. 

Maar dan ineens dat beeld
Als uit het niets komt toch 
de zon door de ramen! 
Precies op het moment
nadat het jonge meisje haar belofte
heeft gedaan. 
De zon maakt
via het kerkraam
een prachtige schaduw
op de witte oude kerkmuren. 
Dan verdwijnt ze weer...








Als een knipoog van boven 
was dit beeld er even... 
Daarna was het weer herfst buiten
herfst door de kerkramen. 
de takken met bladeren die waaien....

Bedenk er bij wat je wil beste mensen,
maar ik vond het mooi.
'Deel graag mijn mooie momenten,
Ook de knipoogjes van boven...
Voor degene die er van wil genieten.

Op de middag toog ik naar landgoed Eerde.
Echt een zondagmiddag wandelgebied.
Ik had me voorgenomen te gaan genieten
van een aantal  herfst-lanen.
Maar ze vallen me tegen.
Nee, niet de lanen maar de herfst...
Best groen nog... 







Ook moet ik wennen aan het "zondagmiddag-volk"  
De eerste tref ik aan bij
een mooi rode paddestoel. 
Een aantal foto-hobbyisten als ik.
Ze groeten niet, ik ook niet.
Kijk, dat bedoel ik,
op de ochtend doen we dat wel. 








Ik loop door 
naar  daar waar het rustig is ...








Bij een boeren zakdoek 
sla ik links een bosje in. 
Het weer was een moment vriendelijk,
maar is weer terug gegaan
naar haar somberheid van de ochtend.
In het bosje is het duidelijk warmer. 
He, ik merk dat ik op het Regge-pad zit. 
Leuk , dat ken ik niet! 
Ik heb de tijd,
dus ik besluit om door te gaan ! 







Ik kom opnieuw mensen tegen
op een "best smal pad"...








Ja, deze zeggen vriendelijk goedendag. 
maar zijn duidelijk
 niet blij met het sombere weer. 








Het is een vreemd pad, 
we kunnen er net langs, 
maar de beloning is groot...: 








Langs deze slootkant ga ik verder.
Nee, op dit pad,
 met dit weer
zie je niet zo veel mensen.
Dus alleen de rust en ruimte om me heen om te groeten.









Ik kom opnieuw door een bosgebied, 
maar verbaas me telkens 
over de afrastering 
die rechts met me mee gaat, 
dwars door dit bos. 
Dan komt er toch een paadje 
wat er vlak langs gaat.

Ooh domme ik, 
kijk dit was de reden...  






Er kronkelt een rivier achter,
De Regge.
De afrastering geeft het stilte gebied aan 
voor deze Regge met zijn natuur...

Ik buig over de afrastering heen
 en zie een aantal genieten van dit stiltegebied. 
Nee, ze groeten niet
kijken wat schichtig om zich heen,
alsof ze mij gehoord hebben. 
gelijk maan ik de hond tot af liggen...   






Kijk oppnieuw naar dat groepje 
wat daar zo geniet in het stilte gebied...









Ik geniet mee,
neem de prachtige,
 omgeving in me op,
begrijp de stilte...








'Loop mijmerend door,
herken de brug 
die van achter de buurtschap Archem 
naar het Eerder Achterbroek gaat
voor me opdoekt.
Wow ben ik zo ver! 
Tijd om terug te gaan....






Maar niet zonder,
opnieuw
nog even te buigen
over de afrastering....






Terwijl ik terug loop,
 verbetert het weer
en hoe meer ik terug loop
hoe beter het wordt! 







Ik krijg zicht op het kasteel 
met een
vrolijk blauwe hemel
 vol witte wolken
er boven... !







Heeeeel in de verte
zie ik een gezinnetje
in even vrolijke kleuren 
als dit prachtige plaatje.
Wat een mooi tafereel 
daar voor het grote kasteel!


(Lief gezinnetje,
 ik hoop niet dat jullie het erg vinden
dat jullie op mijn blog staan... ) 









Hoewel ik ze niet herken,
laat staan kan groeten,
hoor ik ze schaterlachen, 
zie ik ze genieten.
Wat mooi
wat die moeder haar kinderen geeft!

Een mooie gewoonte,
herinnering voor later: 
een vrolijke zondagmiddag wandeling! 

Meer waard als geld en goed toch ? 

Ik kom weer dichter bij het kasteel.
Veel meer wandelaars zijn er nu, 
gezellige groepjes, 
lieve stelletjes.... 

Gelijk hebben ze! 
Al groeten ze niet,
 ze hebben het goed met elkaar.

Maken een mooie gewoonte, 
een herinnering voor later: 
een vrolijke zondagmiddag wandeling!









Als ik bijna weer bij de auto ben,
speelt de zon volop
met alle groene blaadjes
van de lange lanen. 
Als allemaal
 kleine knipoogjes van boven,
om onderdoor te lopen
zodat we het
goed en mooi hebben met elkaar.  







Glimlachend 
zet ik nog even 
de paddenstoel op de foto 
die eerst bezet was 
door andere fotografen.. 

...en geef een knipoog terug....






maandag 2 oktober 2017

Op reis naar "heel dichtbij", het Vechtdal.

Terwijl de herfst zich al
met een explosie van kleuren
aandient,
prachtige plaatjes te schieten zijn,
blik ik toch even terug
op onze zomerse reis.

We gingen op reis, 
niet zomaar op reis
Nee, op reis naar: 
"heel dichtbij",
Ons eigen Vechtdal ! 

En weetje wat zo bijzonder was
 aan deze reis ? 

Onze begeleiders ! 
Dus voor ik begin, 
zal ik je even voorstellen
aan deze begeleiders.
Hier zijn ze.... 
Laila en Sanne! 






Laila en Sanne
behoren toe aan
2 lieve vrienden van ons. 
Ze hebben als hobby;
rijden met paard en wagen
 over onbekende paden 
en gewoon genieten 
van alles wat je tegen komt. 

Ja, ja wij mochten een keer mee ! 
Zelfs Winner mocht mee !
Maar Winner is niet zo gecharmeerd
van paarden. 
Ze weet wel héél goed 
wie Laila is,
en wie onze vrienden zijn;
Laila is haar zusje en
onze vrienden
"haar ouderlijk huis".

Dus wonder boven wonder 
wil ze ook mee,
wel wat bedeesd 
maar toch...  






En zo gaan we op weg... 
Na een enkele verharde weg 
komen we al gauw op de
zand, land en bospaden.

Eerst door ons eigen Arriërveld.
Zie ons gaan...
Mooi stel toch..






En hier een beeld van de voorkant 
met onze begeleiders,
een pracht team! 
Laila bereid de weg voor, 
houdt Sanne in de gaten 
en Sanne die lieverd,
Sanne trekt de kar
luistert trouw naar Laila...







Zo gaan we over de wegen 
"heel dichtbij".

Via het Arriërveld 
naar de heide van Arriën.






We verbazen ons:
"de heide begint al te bloeien".
Tjonge, wat top genieten dit...







We naderen het Arrier koeland...






Jawel Arriër koeland,
onze kameraad is een "echte Arrier".
hij weet te vertellen: 

"Ginder daarachter de heide,
de velden,
stroomt de Vecht 
en daar weer achter ligt Junne.
Ten zuiden van de Vecht
 behoort toe aan Junne,
ten noorden aan Arrien.

Terwijl ik deze blog maak
vraag ik me af:
 "Waarom heet dan toch
een gedeelte van dit landschap
(ten noorden van de Vecht)
het Junner koeland...?"
Zou het komen
doordat de Vecht ooit verlegd is?
Wie dit weet ?
Laat het horen!




Maar we gaan verder.
We verlaten dit prachtige natuurgebied, 
dit oude boeren-koeland. 

Via de wegen van 
de buurtschap Stegeren
met velden en koeien rondom
gaan we richting de Vecht ...




Over de welbekende "stuw bij Junne".
met daarnaast een bijzondere "vistrap".





Nu moet ook Laila op de kar.
Ze is zó enthousiast  
wil zó graag
haar voorbereidingswerk doen, 
 dat het te gevaarlijk wordt 
De brug te smal,
de Vecht te dichtbij.






Direct na de Vecht nemen we het
 lange, smalle, 
zandpad rechts....






Op weg naar het "Rattenklooster"... 

Een bijzondere geschiedenis ligt daar... 
Héél bijzonder... 

Het was ooit een boerderij.
Een geliefd familielid 
van ons woonde daar.
Er zijn in de oorlog 
door de bescheiden bewoners
heldhaftige dingen gedaan.
Helaas is het 
op een zondagmorgen 
in de jaren 50 afgebrand.
De bewoners hadden niets meer.
Vertrokken 
naar een klein boerderijtje 
in Ommen. 
Maar ze "boeren" 
nu gelukkig goed, 

Maar waarom de naam 
"Rattenklooster"? 
Onze kameraad weet te vertellen:
"Ooit vroeg iemand 
de weg naar deze boerderij,
waar veel ratten huisden...
Als grap werd toen gezegd: 
"Daar moet je zijn,
bij het rattenklooster. "

Ik google nog wat bij het maken 
van deze blog 
en lees op de site van Oud-Ommen: 
."De naam Het Rottenklooster 
heeft het huis gekregen na ‘n periode van leegstand,
toen er nogal wat ongedierte huisde.
De eigenaar zou toen hebben gezegd: 
DAT IS ME OOK ‘N ROTTENKLOOSTER."

Wat is waar? 
Maar ik bedenk me nu:  "beide is waar".
Want beide redenen komen uiteindelijk
 van echte Junne-bewoners.





Weer  gaan we verder,
 dieper het Junner land in.
Opnieuw verbazen we ons:
"Wat een rust
wat een prachtige natuur !" 





                  

Wat ook  een verrassing,
we komen uit 
bij een fikse koppel koeien...





Een boerderij die erbij hoort.
Kijk toch eens hoe mooi !




Ja, ja ook deze familie kennen we.
Maar zo dichtbij
op een karretje kwamen we nooit. 
Prachtige details op dit erf...







Indrukwekkend hoe deze familie,
die er al jaren woont
hun boerderij, hun vee,  
zo laat passen in het landschap.
Enne een gewone boer hoor... 
Hij bewijst hoe hij 
"gewoon, 
zonder poeha"
harmonieus boert
 binnen dit landschap...
En daarmee, 
gratis en voor niets,
ons laat meegenieten,
"gewoon 
zonder poeha..."




Maar oh, oh,
we hebben ook een boer op de kar.... 
Hij kan het niet laten
het vee te roepen
terwijl we erlangs gaan.
En daar komen ze al!
Tja een boer en vee,
dat herkent elkaar direct...





Nóg verder gaan we 
nóg dieper dit Junner land in.
We komen op paden
waarvan we het bestaan niet wisten.
en het lijkt of we
"bergopwaarts" gaan.
Maar,
het líjkt niet alleen zo,
het ís ook zo!
Want plots komen we op
de top van een heuvel terecht.

Onze vrienden hebben deze plek
als verrassing gekozen voor een pauze.
Sanne en Laila
gaan ook in de pauze-stand.
Onze vriendin vertelt:
"Laila wil dan altijd
onder Sanne gaan liggen."






Maar dan zijn toch
onze vrienden de baas.
Nemen maatregelen,
want dat kan niet.
voor beiden te gevaarlijk....






Maar wat een indrukwekkend punt 
om een pauze te nemen.....






Ik loop een eindje van me af.
Tussen de bosschage door 
kun je vanaf deze heuvel  
heel ver kijken .
Zelfs Ommen zie je liggen ! 

Mijn fototoestel
kan helaas niet weergeven
wat mijn ogen zien.
Dat is jammer.
Jullie moeten het doen 
met een voorstelling bij deze foto's....







Een paar dagen na deze reis
 sprak ik de boerin
van de boerderij uit Junne. 
Ze vertelde: 
"Ze noemen dit punt:
"Het oog van de wereld, 
of het oog van Ommen"
Maar ook vroeg ze;
 "Heb je ons vee gezien,
daar tussen de bossen? " .
Ja dat ook.
Ze vertelde meer.
 "Een tijd geleden
was alles dicht gegroeid. 
Dat vonden we zo jammer." 
Ze hadden het aangekaart 
bij de degene
die het gebied onderhoud.
Voorgesteld de opslag te verwijden
open plekken maken
met uitzicht 
hun koeien er te laten open.... 

Kijk zo'n boerin
"zo gewoon
 zonder poeha"
gratis en voor niets,
dit landschap
zijn gratie terug geven





Terug met de reis.
Maar dat valt niet mee!
Zo ongemerkt als we de heuvel op gingen,
zo stijl gaan we nu naar beneden, 
wat een uitdaging voor Sanne...






Maar ze heeft hulp,
Laila houdt haar goed in de gaten....







Gelukkig!
 Het lukt allemaal!
Even later gaan we
met minder
spannende onderdelen verder.





Opnieuw weet onze kameraad 
er veel over te vertellen .
"Daarachter ligt een oude Vechtarm",
"Voor de kanalisering van de Vecht
liep hij hier langs....."

  




Daarachter was het land van Arrien!
"De Mars" noemden ze de weilanden daar.
Vroeger behoorde het toe aan Arrien,
('lag toen immers
 ten noorden van de Vecht)
Nu behoort het toe aan Junne.
(Ligt nu ten zuiden van de Vecht)

Ik loop er naar toe voor een foto
en een mijmering.
Maar er overheerst
maar één mijmering:
"Hier kom  ik terug..."






Teruglopend naar de kar
zie ik nog een stroompje,
met her en der wat vlonders
waardoor je nog verder
dit gebied in kunt gaan...
Wat indrukwekkend is het hier.
 Het landschap omringt je
en laat je genieten
optimaal !

Mijn mijmering wordt daardoor
nog stelliger:
"Ja zeker Junne, ik beloof je
Ik kom terug..."






Op de kar
hobbelen en kletsen we heerlijk verder.
Met toch nog
een laatste spannende hindernis...






Maar ook deze doorstaan we grandioos! 

Ongemerkt gaan we zo 
van de ene buurtschap naar de andere.
Via Junne door naar Besthmen,
Via de paden van Giethmen 
naar de achterkant van 
bij Ommen.








Boven op (opnieuw) een heuvel
vinden we
het gedenkmonument: "de naald",
Deze staat
voor een geschiedenisverhaal
te lezen bij het bord.
We doen een poging...





Achter ons zien we
de met alg dichtbegroeide gracht
die een zichtlijn vormt
 naar het kasteel.

Stiekem vind ik die
oude zichtlijn
eigenlijk mooier
als de moderne naald...




Ik vraag
of we nog naar de voorkant gaan.
Op mijn verzoek
doen we ook dat nog even...





Kijk, dat leek me nu zo mooi,
dat beeld;
wij  mensen van eenvoudige komaf,
klein karretje,
 klein paardje,
poseren voor het adellijke,
imposante kasteel.

Zo'n heerlijke tegenstelling...







Maar nee, we gaan niet
"op de koffie",
het is niet onze stand
en bovendien
krijgt onze koetsier
andere lekkere trek!
Dichtbij is de bekende
ijssalon Ekkelenkamp .
Daar gaan we  heen !
Ja heus ??
Met de kar,
met Sanne, met Laila, met Winner ??
"Jawel,"
melden onze nuchtere vrienden.

Kijk nu toch...






Terwijl we de ijssalon verlaten, 
begint het te miezeren. 
De hele dag was het al geen 
stralend weer, 
maar wel ideaal weer.
Geen wind, 
geen hitte met vliegen voor het paard.
Maar weet je, 
de regen deert ons niet. 
We zijn gewend aan de seizoenen
ook aan de regen. 

Via Ommen gaan we
 nog effen terug 
naar ons eigen Arriën.
Nog weer het Arrier koeland in,
nu een ander gedeelte. 
Zover dat we opnieuw 
dicht bij de Vecht zijn. 
We belanden op de
"de Meerkamp,"

He kameraad, 
ik wil eigenlijk nog wel graag weten 
waarom dat nu "de Meerkamp" heet...





Via een openstaand hek
 gaan onze vriendin en ik
 even met de honden naar de Vecht...
Samen met vele regendruppels
genieten we van het uitzicht...






En niet alleen wij,
ook de zusjes genieten,
spelen, drinken....






Het einde van de dag komt in zicht.

Wat was het bijzonder:
midden in het hoogseizoen
als er in onze omgeving
duizenden toeristen
te vinden zijn,
zo genoten van
de overweldigende rust
de bijzondere charme
 en de indrukwekkende natuur
van het Vechtdal.

Dus bedankt mooi Vechtdal,
je landschap zo "heel dichtbij".
Wat is dit kostbaar,
om zuinig op te zijn .

Maar het meest
 bedankt
lieve vrienden !

Natuurlijk is het altijd moeilijk
een paar vrienden uit te lichten
 terwijl
er meer zo waardevol zijn.
Iedere vriend/vriendin
is op zijn/haar eigen manier
 dierbaar in iemands leven.

Dat is net zo kostbaar
als het landschap om ons heen.
Om zuinig op te zijn.

Maar voor nu
voor deze lieve vrienden:
BEDANKT

Even aanklikken....

"as het hier ja goed is 

woar wo'j dan nog hen..."