zondag 4 december 2016

De zandpaden van Arriën en 't Arriërveld.


Vorst,
 mist
 en zon! 
Het zijn dé ingrediënten
 die gegarandeerd 
een prachtige ochtend geven....

En vanochtend  waren ze alle drie aanwezig
Dus... 


....mezelf warm aangekleed, 
hond mee
auto voorverwarmd en ? 
Op pad !   

Ik besluit 
dicht bij te blijven, 
heel dichtbij. 
In ons eigen Arriërveld,
in ons eigen Arriën. 

Grenzend aan de weilanden.....









....vind je daar het Ommerbos 
En ín dat Ommerbos 
is een plek
waar de oude heide 
bewaard is gebleven. 
Samen met  
vliegdennen, 
jeneverbessen 
en mulle zandpaden.
Het is er prachtig,
een door weinigen ontdekt gebied. 

Maar in de buurt kennen we het allemaal!  

Tijdens mijn korte autorit 
komt de zon met een noodgang 
door de mist heen. 
Een beetje jammer vind ik het wel
Ik had dat al wandelend mee willen maken...

Maar gelukkig 
 als ik uitstap 
heeft die zon 
het allemaal 
wel heel mooi gemaakt! 












Woow wat geweldig! 
Het uitzicht, 
de prachtige details...













Net als (bijna) alle andere buurtgenoten
ken ik dit gebied goed. 
Direct links af het bos in 
dan het pad over 
door naar de hei.












Ik loop effen stevig door, 
want warm is het niet! 
Door de schaduw, 
op weg naar de zon, 
de hei! 


We vinden het snel en kijk, 
daar doen we het voor....














Van zoveel moois 
wordt je vanzelf warm van binnen ! 













Ik loop direct over het mooiste pad 
van dit gebied.  
Het is mul zand en 
zelfs met deze vorst 
loopt het zwaar. 
Maar dat heeft wel wat 
Het hoort er bij.... 
Want je weet,  
als je over dit "zware pad" loopt
komen de mooiste beelden
vanzelf  voorbij !










De heide in dit gebied
is helemaal omheind. 
In zomer lopen er schapen
 die het kaal vreten 
en daarmee 
de hei in stand houden. 

Voor een herder is dit gebiedje te klein, 
dus dan maar afrastering..














Maar overal zo'n rij noestige palen,
ik vind het eigenlijk alleen maar mooi....













En hoe fotogeniek... 















Ik moet het grote mulle zandpad verlaten.....
















Niet dat dat erg is, 
we hebben vanzelf weer nieuwe prachtige paden! 















Al genoeg van al de zandpaden 
met de palen er langs ? 

Vooruit dan 
een blik over de 
prachtig warm-wit ontwakend hei.












Maar niet te lang hoor,
want  we zijn er nog niet. 
Weer nieuwe paden 
met weer een andere kijk op de hei.....













En we moeten ook nog
 over de paden 
die omrand  zijn 
met hoge grassprieten.......













Voor de gelegenheid effen wit gemaakt
door meneer "Vorst"...











Heeft ie netjes gedaan toch ? 














De sfeer die je hier aantreft
 maakt je licht en vrolijk 
en weet je
 zó gratis en voor niets!
alleen effen vroeg op staan 
dat is alles! 













Nog even een laatste  blik over de hei...
















Een enkele fietser groeten...













En dan hebben we geen keus, 
 moeten we terug over de schaduw paden.
Niet zo veel zin in, maar vooruit...


Tussen de bomen door zie ik gelukkig
het goud van de zon nog wel schijnen....
















Ik kom langs het bankje 
waarvan ook elke buurtgenoot weet 
dat het er staat . 
 Zelfs gezet is door een buurtgenoot? 

Eerder stond het op een grote heuvel. 
Kinderen vonden dat leuk ! 
Effen klimmen, klauteren, uitzicht bekijken
Maar iemand heeft de heuvel weg gehaald,
ik ken het waarom niet
maar gelukkig is het bankje bewaard gebleven! 













Wij zijn bijna rond 
nog één pad te gaan....















En daarachter die bomen
zijn we terug bij de oude Hessen weg.....
















Wat was het geweldig ! 
Zo kan je jezelf toch heel eenvoudig 
hele mooie momenten geven! 
Ik hoop dat jullie 
een beetje mee-genoten hebben
want dat is natuurlijk mijn doel ! 

















We gaan naar huis, 
warme koffie drinken,

Al hoewel....
Een maal thuis.....
Oh, ik kan het niet laten.
Ook hier is het zo mooi, 
Rondje erf...
Ik zal je de foto's besparen

Alleen deze. 
Mijn berenklauw! 













Een fijne week, beste mensen 
gun jezelf af en toe een moment
van genieten . 
Dan gaan de mindere momenten 
ook vast makkelijker! 






maandag 14 november 2016

Betovering van de herfst.






Het is alweer
een tijdje geleden
dat de tuin 
zijn laatste herfstbloemen
te voorschijn toverde.....

















De laatste hommel 
op deze bloem 
de laatste nectar snoepte...
















De laatste vlinder 
op de laatst bloeiende bloem
van de vlinderstruik
voor de laatste keer 
neerstreek...
















De laatste bijen
op de laat bloeiende 
hulst afvloog....
















Nog maar kort geleden
toverde de herfst
zijn paddenstoelen uit de grond...
















Hij had er wat moeite mee, 
deze herfst.
De droogte maakte 
dat het toveren 
van paddenstoelen 
niet mee viel.


















Het toveren van duizenden, 
rode, oranje en gele bladeren 
op ons erf 
was net als ieder jaar 
een koud kunstje.... 
















....en  menig uurtje genieten
voor ons als bewoners...















Maar een koud kunstje 
wás het 
en ís het nu
letterlijk.

Want ook de kou
 is deze herfst
al te voor schijn getoverd.


De plaatjes rondom ons erf werden nog mooier...

















Maar veruit het mooiste
wat de herfst dit jaar
te voorschijn toverde
was een nieuw
bloeiend boompje
 op ons erf.....

















Als uit het niets stond ie daar
heel klein nog
het blad  bijna verloren
maar al wél
de mooiste bloempjes
dragend
aan zijn kale takken.

Vlak bij de oude bomen.
vond ik hem.

De oude bomen 
Die de allereerste generatie Roke
in de jaren 30
op deze plek geplant heeft....














Maar ook 
dicht  bij het oude vervallen schuurtje
met de donker geteerde planken

Het enige op ons erf 
wat nog herinnert aan de tijd 
dat de tweede generatie 
zelf 
zulk soort schuurtjes bouwde
in de jaren 60-70. 


















En ja,
ook dicht bij de nieuwe schuur 
waar we nog volop mee aan het bouwen zijn.. 
De nieuwe generatie... 





















Hij staat daar eigenlijk
op een onooglijk plekje.

Maar wat een wonderlijk plekje.
Om juist hier terecht te komen.


Te voorschijn getoverd te worden....



















Het is een kardinaalsmuts
Nooit eerder zag ik hem op ons erf. 
Vreemd, 
in al die jaren dat ik hier woon....

Maar ik neem me voor 
dit getoverde wondertje 
uit te spitten
En 
ergens 
bij de nieuwe stal 
een plekje te geven

een betoverend mooi plekje ! 




















































zondag 16 oktober 2016

Herinneringen en respect...

Roke's Erf...
Ons erf 
herbergt 
veel herinneringen
van bewoners
die kwamen
die gingen.

Mooi
verdrietig
grappig
bijzonder...

Een veelheid van herinneringen 
zoals het gaat in een mensenleven.

Van een bijzondere oud-bewoner 
van dit erf hebben we afgelopen week 
afscheid genomen... 

Na een bewogen week 
 ga ik even terug naar een pad 
van mijn eigen herinneringen.... 










Het is prachtig mooi weer! 
De zon schijnt door alles heen
als de herinnering 
die ook door alles heen 
blijft schijnen in je hart... 

















Het is bijzonder
 hoe iedereen
bij een afscheid 
zijn eigen herinneringen heeft.
Maar ook 
zijn eigen kleur
aan die herinneringen.

En voor de één 
zijn ze ver weg, 
voor de ander 
bijna tastbaar dichtbij.

Maar herinneringen
zijn overal, 
als een spinnetje
duiken ze soms zomaar op 
of  je wil of niet...














De zon wordt krachtiger
als ik mijn eigen roots 
vol van  herinneringen
bereik.... 
Het is er anders geworden,
maar niet minder mooi... 

Het pad is verlegd,
ik pas me aan... 

Ook dat, 
zoals soms het leven gaat... 













Opnieuw loop ik over paden 
met veel  afwisseling  
van zon en schaduw... 












Dan bereik ik de achterkant 
van mijn doel
waar je vroeger nooit bij kwam, 
maar dankzij dit nieuwe pad 
kun je nog veel verder....


Hoe treffend alweer;
soms moet je nieuwe paden nemen,  
maar ontdek je 
dat er nieuwe mogelijkheden zijn... 














Het is hier  indrukwekkend mooi geworden!
Al zijn de meeuwen die hier vroeger
met enorme hoeveelheden huisden 
verdwenen....




















Wel kom ik nieuwe bewoners tegen
de meeuwen zijn blijkbaar ingewisseld.... 












Als op ons erf...

Ook daar 
door de jaren 
een wisseling van bewoners
en iedere bewoner maakt zijn eigen veranderingen...















Maar dit is toch wel heel wat anders als de meeuwen!
Ai, het is ook nog een stier....















Ik houd me zo stil mogelijk,
'heb wél respect voor die beesten...
'duik op de grond voor een foto... 







....




Kijk,
dwars door zijn lange haren heen,
 heeft ie me vast wel in de peiling....










Ik loop door 
neem geen risico... 
Met respect laat ik dit beest achter me 
in zijn eigen prachtige omgeving.











"Respect".
Mooi om dit te bewaren
naar degene van wie we afscheid namen. 
Maar ook 
naar álle bewoners 
van Roke's Erf.
Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis geschreven. 
Binnen zijn of haar eigen leefomgeving, 
eigen mogelijkheden,
Maar ook binnen eigen 
onmogelijkheden... 












Maar iedere bewoner heeft toch   
ook de mogelijkheden die er wel waren 
gebruikt...














....om een eigen leven op te bouwen
met eigen dierbaren om zich heen!
En dat is fijn. 
Geeft veel warme zonnestralen 
waar je je aan kunt warmen...












Maar als dan het pad ophoudt,
een hek geplaatst voor het leven, 
valt het effen niet mee... 











Dan heb je geen keus
en moet je als naasten
 het pad nemen 
wat er naast ligt... 











Verder gaan zonder je dierbare...

Maar met de liefde 
ooit aan elkaar gegeven
 respect voor het leven geleefd 
en een veelheid aan mooie herinneringen
gaat het verder...


De keuze van de jongste naaste
bij het afscheid. 
was prachtig,
Als herinnering aan haar opa
voor haar opa... 



Een keuze om 
met mooie herinneringen en respect 
bij stil te staan
en even over na te denken...













P.s. liever geen reactie's op deze blog, 
het gaat niet om deze blog 
maar om respect voor onze dierbaren.