Doorgaan naar hoofdcontent

Als de natuur mijn hart overvalt....

Plots is het zo ver. 
Ik sta in de tuin.
In alle rust 
Het overvalt me... 




Het was een lange, drukke en
 bijzondere zomer.
De tijd ontbrak 
om even in alle rust 
in de tuin aan het werk te gaan. 
Best jammer, want ik doe het zo graag. 
Of gewoon een wandeling 
over ons ruime boerenerf, 
Struinen door ons kleine bosperceeltje.
Of met de hond langs de sloot.
En er daarna 
een blog over schrijven....


Niets van dit al. 
Corona maakte dat veel mensen 
in eigen land vakantie vierden,
de maatregelen voor de vakantiegangers 
talloos waren 
en de zoektocht naar een corona-proef uitje 
nogal eens bij onze boerderij terecht kwam. 


Het was aanpoten 
om alle gezinnetjes te helpen, 
genoeg aandacht te geven, 
het erf op orde te houden,
de boodschappen te doen,
het eten op tijd klaar te hebben,  
nog eens een keer te helpen bij het melken, 
 kalfjes voeren, 
en ten slotte zelf nog even 
de nodige rust pakken. 


Nee, het is geen klagen. 
We hebben  
heel veel mensen zien genieten 
van ons erf en boerderij. 
En hoe mooi is dat? 
Telkens weer opnieuw 
doet het je glimlachen en blij maken. 
Even bestaat er dan geen kloof
 tussen boer, burger of politiek
In tegendeel 
de gasten op ons erf, 
genoten volop, 
speelden, praatten, relaxten,
verbaasden zich, 
waren verwonderd 
en vooral 
zagen dat het goed was 
op onze boerderij. 
Zonder uitleg.
Gewoon door hetgeen 
ze mochten doen en zien.



En ik ben zo trots 
op al deze bezoekers. 
Die het tegendeel lieten zien
van de verbale agressie 
die de samenleving zo vaak teistert.
in allerlei discussie punten.  
Er was zo'n plezierige harmonie 
tussen onze boerderij en de bezoekers.
Even hielden ze net zoveel van 
onze koeien, 
onze bloemen, 
onze werkwijze 
onze leefwijze als wij.


Een kloof wordt gemaakt 
door de mensen die
"hard schreeuwen"
Letterlijk of figuurlijk.
"Schreeuwen", 
om hun eigen gelijk te krijgen. 
Gelukkig 
hoe vol het erf ook;
er werd niet "geschreeuwd". 
Maar puur genoten. 
Uit gegaan van al het goede en mooie
een boerderij te bieden heeft.


En hierbij wil ik ze een stem geven.

via deze blog. 

Voor degene die niet
schreeuwen om hun gelijk,
die het goede zoeken in elkaar. 
Daarvan kunnen genieten. 
Belangstelling tonen. 
Bereid zijn te luisteren. 
 Heus,
 er zijn  er veel meer dan je denkt. 
Je hoort ze niet,
je ziet ze niet,
maar daarom zijn ze er wel. 
En zó belangrijk zijn ze! 
 
Laten we deze lieve mensen
een heel groot
podium geven. 
Zodat we dit prachtige voorbeeld
 kunnen volgen....



En wat een uitgangspunt zou dat zijn
 bij welk probleem dan ook,
 
Eerst samen 
genieten, praten, lachen, spelen, relaxen.
 Uitgaande
van het goede in elkaar. 
Daarna  samen om tafel 
om problemen 
proberen op te lossen.

Maar terug naar nu, 
mijn warme september dag.
 De meeste gezinnetjes
 zijn weer naar huis. 
Ik pluk mijn dag 
hier in de tuin. 
Hopeloos achterstallig onderhoud 
zie ik. 
Maar ook...
de laatste bloemen 
die nog hun best doen 
zo mooi mogelijk te zijn... 

De vlinders, 
de talloze bijtjes, 
de enkele libelle,
die langs de bloemen zoeft. 
Wat  zijn er zo samen nog veel!

Plots overvalt het me

de rust om me heen,

 de schoonheid van 
de bloemen  en de beestjes. 


Dit moment 
gaat diep in mijn hart 
naar binnen.... 
De natuur overvalt mijn hart totaal. 
'Maakt me dankbaar en gelukkig. 
Ik pak mijn fototoestel.
Daar gaat ie... 
Alle vlinders, 
beestjes,
 moeten op de gevoelige plaat
om een nieuwe blog te maken. 

Ze zijn zo mooi!

Net zo mooi als de harmonie

van afgelopen zomer 

tussen onze bezoekers en de boerderij. 

 

Hé 

ik zie  ineens  

boven de bloemen

precies voor de grote stal.

een viertal witte vlinders! 

Geweldig ! 

Natuurlijk,

 ook dát moet tussendoor 

gefotografeerd. 


Daarna toch maar weer verder.

Hup aan het werk! 

Die volle kruiwagen

kan zo niet blijven staan. 

Er moet wel wat gedaan worden! 

Ik leeg hem op de onkruid-bult in ons bosje  

en wil weer terug naar de tuin

Maar dat gaat zomaar niet !  

Een kleine fladderaar in de buurt

heeft duidelijk andere plannen.

'Houd me staande 

en...

overvalt me in mijn  hart....

Reacties

Populaire posts van deze blog

De Vecht, de bevroren ochtend, de vogels en de zon .

"Ga je mee?" roept mijn man vanuit zijn oude Belingo bedrijfsauto. Een grote "Ja" klinkt er uit mijn mond. Ik weet meteen wat ie bedoeld en dat is geweldig!
Ik kom omhoog vanuit mijn gehurkte positie tussen het bevroren onkruid.....





.....met de vragende blikken
van koeien
op me gericht.



Ik was net bezig om Dora mooi op de foto te zetten. Je weet wel,  de inmiddels beroemde Dora, met een eigen schilderij, een eigen blog-bladzijde.

(blog blz: de levensreis van Dora)

.

Ze is  hoog zwanger van haar derde kalfje en mag samen met wat pinken en andere  hoog-zwangeren het laatste gras rond onze boerderij opeten.




Maar nu in snel-trein-vaart de Belingo in, hond mee en gaan !
We gaan naar "de Vecht".
Gisteravond aan tafel hadden we het er over: "De pinken moeten nodig een ander stuk." Dat is de laatste dagen niet gelukt.  Maar nu, op deze vroege bevroren ochtend, als Jan zegt "Ga je mee?" weet ik het direct. De rit gaat naar de Vecht Naar de rivi…

Vervolg van de bijzondere levensreis van Dora 149

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog maakte  over de levensreis van koe Dora.  Twee jaar  volgde ik Dora met foto's, verhalen  en uiteindelijk  heb ik alles samengesmolten  tot een blog. Wat een beeld gaf  hoe een kalf tot koe bij ons opgroeide.  Zie : De levensreis van Dora 149 (deel 1)
Maarrrrrrr  de levensreis van Dora is gelukkig  verder gegaan. Inmiddels is ze op 30 december 2019 al weer 6 jaar geworden.
Nog steeds is het een prachtkoe. Ze heeft ons al 3 kalfjes gegeven  en alle drie vaarskalfjes!  Alle dochters  zijn ook nog op ons bedrijf.  en dat is écht bijzonder.  Maar dat niet alleen. Het verhaal wordt nog veel  bijzonder-der. ... Lees maar... 





Ik ga verder met  de levensreis van Dora  vanaf oktober 2019. 
--------------
Dora zwerft met een groepje koeien over onze weilanden.  Ze zijn daar om het laatste gras  op te eten  voordat ook de weilanden de winterperiode ingaan.

Alle  koeien en pinken
van het groepje zijn drachtig.
Hoogdrachtig.
Ze zijn allemaal in h…

De kastanje bloeit rood !!!

Wie kent de oude kastanje  van de Hervormde kerk in Dedemsvaart nog?  Nee helaas,  ik heb er geen foto van.  Zo'n grote oude dikke boom was het,  daar achter de kerk. Hij was rood-bloeiend, oud, groot, monumentaal en imposant!  Hij gaf een enorme schaduw!  Dat laatste weet ik eigenlijk nog het beste.  Een bijzondere sfeer gaf het,
karakteristiek  maar vooral heel mooi! 
Waar ik nu benieuwd naar ben :  "Wie kent de geschiedenis van deze boom?"  Ik zou het graag willen weten.  En wie het weet,  zou die mij dit willen zeggen?  Een berichtje doen? 
Waarom ?  We hebben er een nazaat van  en er liggen voor mij  veel persoonlijke herinneringen,  dierbare, mooie....




Als kind kwam ik er.  Samen met mijn ouders naar de kerk. Maar ook, met vriendinnen  naar het kinderkoor, Polyhymnia.  Maar als je te vroeg was: "Effen wachten, spelen, kletsen,  daar onder die enorme boom."  Die zoveel schaduw gaf!   Als kind was dit echt  indrukwekkend veel!  Alsof er een  heel mysterieu…