Doorgaan naar hoofdcontent

De kastanje bloeit rood !!!



Wie kent de oude kastanje 
van de Hervormde kerk in Dedemsvaart nog? 
Nee helaas, 
ik heb er geen foto van. 
Zo'n grote oude dikke boom was het, 
daar achter de kerk.
Hij was rood-bloeiend,
oud, groot, monumentaal en imposant! 
Hij gaf een enorme schaduw! 
Dat laatste weet ik eigenlijk nog het beste. 
Een bijzondere sfeer gaf het,
karakteristiek
 maar vooral heel mooi! 

Waar ik nu benieuwd naar ben : 
"Wie kent de geschiedenis van deze boom?" 
Ik zou het graag willen weten. 
En wie het weet,
 zou die mij dit willen zeggen? 
Een berichtje doen? 

Waarom ? 
We hebben er een nazaat van 
en er liggen voor mij
 veel persoonlijke herinneringen, 
dierbare, mooie....





Als kind kwam ik er. 
Samen met mijn ouders naar de kerk.
Maar ook, met vriendinnen
 naar het kinderkoor, Polyhymnia. 
Maar als je te vroeg was:
"Effen wachten, spelen, kletsen, 
daar onder die enorme boom." 
Die zoveel schaduw gaf!  
Als kind was dit echt 
indrukwekkend veel! 
Alsof er een 
heel mysterieus gebied
te ontdekken was
onder deze boom.

Later was deze boom 
een stille getuige
op de achtergrond 
terwijl we elkaar het jawoord
 gaven in deze kerk. 






Door een zeer plaatselijke wervelstorm 
is de markante boom geveld.

Alweer een heel aantal jaar geleden,
 helaas weet ik geen datum. 

Mijn vader heeft destijds 
van deze boom 
kastanjes bewaard, 
in de grond gedaan. 
De kastanjes werden piep-kleine bomen. 
Na een paar jaar 
kwam hij bij ons 
met een tweetal van deze mini-boompjes.
om ze op ons erf 
te planten. 
"Ze bloeien rood." zei die.
Ze werden in ons bosje geplant, 

Wij hebben bij het planten 
van de mini-boompjes 
nooit gedacht 
aan de grote boom 
van de kerk van Dedemsvaart.

Regelmatig ging onze pa 
bij een bezoek aan ons 
naar zijn boompjes toe. 
Om te kijken hoe ze het deden. 
"Ze gaan rood bloeien." 
 meldde hij ons daarbij.  

"Ja pa" 
zeiden we dan
 en gingen door met ons werk. 
In al die jaren dat ze er nu staan
 hebben we de boompjes nooit zien bloeien. 
laat staan dat ze rood bloeien. 





Afgelopen zondag liep ik door ons bos. 
Een stuk pad 
is al een paar maanden onbegaanbaar. 
Omgevallen dennen 
versperden daar de boel. 
Maar nu kan ik er weer langs. 
Er zijn wat bomen doorgezaagd 
en een kleine doorgaan 
is weer mogelijk. 

Daardoor zie ik de de kastanjes ook weer. 
"Opnieuw groter gegroeid", 
denk ik .
Althans de één,
de ander heeft het wat moeilijk.

Ik kijk omhoog.
En..... 
de grootste van de twee bloeit! 
Ja echt, hij bloeit !! 
Ik kan het wéér niet laten 
en maak wéér veel te veel foto's. 
Maar dit is zo bijzonder!! 
De eerste keer in al die jaren !! 
En...... 
Hij bloeit rood !!!!

 Terug in huis 
zoek ik wat informatie op internet. 
Ja hoor, ik lees dat het klopt: 
 "Een kastanje bloeit pas na 10 a 15 jaar."

Het is maandagmorgen, 
ik knip een tak van de kastanje. 
Na het boodschappen doen in Dedemsvaart,
ga ik naar mijn ouders. 
Ik neem de tak mee.

Deze week zijn ze al 63 jaar getrouwd. 
Even horen wat voor boodschappen
 er nog moeten komen 
én deze mooie tak laten zien....

Als ik binnenkom herkennen ze
 beiden de tak. 
Direct !!! 

"Ja pa, hij bloeit rood."




Ma pakt het fototoestel, 
geeft het aan pa. 
Want pa wil altijd foto's maken,
van de bijzondere dingen....

Ze vertellen me het verhaal 
van de imposante boom 
van de Hervormde kerk. 
Natuurlijk 
hadden ze me dit toen ook al verteld. 
Natuurlijk 
wist ik het ergens van binnen nog wel. 
maar nu komt het echt binnen. 

Ik bewaar het verhaal 
op deze blog
voor jullie 
zoals altijd
om van te genieten .

Maar nog meer 
in mijn  hart
en op ons erf...





Reacties

  1. Wat een mooi verhaal! 63 jaar getrouwd, hartelijk gefeliciteerd!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. geweldig, hoe je de dingen later pas écht op waarde kunt schatten hé :-)
    gefeliciteerd Ina, wat een mooi getal 63 :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Dank je wel voor het reageren op onze blog !

Populaire posts van deze blog

De Vecht, de bevroren ochtend, de vogels en de zon .

"Ga je mee?" roept mijn man vanuit zijn oude Belingo bedrijfsauto. Een grote "Ja" klinkt er uit mijn mond. Ik weet meteen wat ie bedoeld en dat is geweldig!
Ik kom omhoog vanuit mijn gehurkte positie tussen het bevroren onkruid.....





.....met de vragende blikken
van koeien
op me gericht.



Ik was net bezig om Dora mooi op de foto te zetten. Je weet wel,  de inmiddels beroemde Dora, met een eigen schilderij, een eigen blog-bladzijde.

(blog blz: de levensreis van Dora)

.

Ze is  hoog zwanger van haar derde kalfje en mag samen met wat pinken en andere  hoog-zwangeren het laatste gras rond onze boerderij opeten.




Maar nu in snel-trein-vaart de Belingo in, hond mee en gaan !
We gaan naar "de Vecht".
Gisteravond aan tafel hadden we het er over: "De pinken moeten nodig een ander stuk." Dat is de laatste dagen niet gelukt.  Maar nu, op deze vroege bevroren ochtend, als Jan zegt "Ga je mee?" weet ik het direct. De rit gaat naar de Vecht Naar de rivi…

Mijmeringen na 1 oktober 2019....

.

Het is weer zo'n prachtige morgen. De trouwe lezer van deze blog
weet het wel. Dát is waar ik van hou, waar mijn mijmeringen, mijn foto's
 vandaan komen.
Vandaag is het niet anders. Het is zaterdag, dé zaterdag na 1 oktober. De dag van de boeren-protestdag. Of was het de dag van de boerenlente?  In de herfst?  Wie het weet mag het zeggen! 
Mooi was het wel. Super mooi! Zo mooi als deze prachtige zaterdag morgen
na 1 oktober....




Ik ben weer vroeg op,  maar ik hoef niet te helpen melken,  dus ik neem de tijd om te genieten.   Genieten van een kleine zachte wereld, waar de mist en de opkomende zon  oorzaak van zijn. 
Geen koeien in de wei ditmaal. Ze hebben besloten  om binnen te blijven. Ze hebben de keus,  binnen of buiten.  Het was hun vast te koud. Dan maar een kijkje  bij mijn bloemen  die er vlakbij staan.  .Nog even  en dan is het afscheid nemen  van deze bloemen,  definitief.






Dan moet ik toch nog haast maken om naar de kalfjes te gaan,  Blijft mijn taak.  Boerinnen-wer…

Vervolg van de bijzondere levensreis van Dora 149

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog maakte  over de levensreis van koe Dora.  Twee jaar  volgde ik Dora met foto's, verhalen  en uiteindelijk  heb ik alles samengesmolten  tot een blog. Wat een beeld gaf  hoe een kalf tot koe bij ons opgroeide.  Zie : De levensreis van Dora 149 (deel 1)
Maarrrrrrr  de levensreis van Dora is gelukkig  verder gegaan. Inmiddels is ze op 30 december 2019 al weer 6 jaar geworden.
Nog steeds is het een prachtkoe. Ze heeft ons al 3 kalfjes gegeven  en alle drie vaarskalfjes!  Alle dochters  zijn ook nog op ons bedrijf.  en dat is écht bijzonder.  Maar dat niet alleen. Het verhaal wordt nog veel  bijzonder-der. ... Lees maar... 





Ik ga verder met  de levensreis van Dora  vanaf oktober 2019. 
--------------
Dora zwerft met een groepje koeien over onze weilanden.  Ze zijn daar om het laatste gras  op te eten  voordat ook de weilanden de winterperiode ingaan.

Alle  koeien en pinken
van het groepje zijn drachtig.
Hoogdrachtig.
Ze zijn allemaal in h…