Doorgaan naar hoofdcontent

Vervolg van de bijzondere levensreis van Dora 149

Het is alweer een tijd geleden
dat ik een blog maakte 
over de levensreis van koe Dora.
 Twee jaar 
volgde ik Dora met foto's, verhalen
 en uiteindelijk 
heb ik alles samengesmolten 
tot een blog.
Wat een beeld gaf 
hoe een kalf tot koe bij ons opgroeide. 

Maarrrrrrr 
de levensreis van Dora is gelukkig
 verder gegaan.
Inmiddels is ze
op 30 december 2019
al weer 6 jaar geworden.

Nog steeds is het een prachtkoe.
Ze heeft ons al
3 kalfjes gegeven
 en alle drie vaarskalfjes! 
Alle dochters 
zijn ook nog op ons bedrijf. 
en dat is écht bijzonder. 
Maar dat niet alleen.
Het verhaal wordt nog veel 
bijzonder-der. ...
Lees maar... 






Ik ga verder met  de levensreis van Dora 
vanaf oktober 2019. 

--------------

Dora zwerft met een groepje koeien
over onze weilanden. 
Ze zijn daar om het laatste gras 
op te eten 
voordat ook de weilanden
de winterperiode ingaan.


Alle  koeien en pinken
van het groepje zijn drachtig.
Hoogdrachtig.
Ze zijn allemaal in hun laatste rustperiode
voor de uitgerekende kalfsdatum.
Ze worden daarom ook niet gemolken
en kunnen nu rustig
 dag en nacht rondzwerven
over deze weilanden.


 Het bijzondere hier aan is: 
"Dora is  erbij
samen met 2 dochters van haar!" 
en nog bijzonder-der:
"Alle drie  hoog-drachtig!"

En nog bjjzonder-der-der: 
"Alle drie uitgerekend 
rond de jaarwisseling !"







Maar het zijn koeien he? 
Geen idee of ze zich dat realiseren.
Ik denk het niet.

 Dora gaat na mijn ontmoeting
op een mistige ochtend in oktober
dan ook maar gewoon 
door met haar zoektocht naar 
eetbare grassprietjes.
Dat lijkt haar belangrijker 
als "de boerin  met de camera."
                                                                                                                                





Al wil ze me tussendoor nog wel even aankijken hoor...




....maar niet te lang.





Zo eind oktober
 is het gebeurt 
op de weilanden.
Alle grassprietjes zijn op. . 
Dora mag met haar dochters
naar het rust-hok voor de droge koeien. 

En ja hoor! 
Dora is Dora niet
of ze weet ook daar wat te beleven.
Als er opnames worden gemaakt
voor een clip
komt ze er nieuwsgierig bij staan.
Daardoor merkt ook
 de camera man haar op.

De opnames zijn voor een clip 
van een bijzonder boerenlied.
Gezongen door Bert Koops 
van Mooi Wark
voor de vereniging

En ja hoor !
Ze krijgt een rolletje in de clip.

Zie hier een mini-stukje uit de clip,
met Dora...





(voor het hele lied : klik hier aan.)

Maar de dagen gaan voorbij 
en de buiken van de Dorá's  
worden dikker en dikker...

In de nieuwjaars-nacht
van 2020,
als het jaar nog maar
een paar uur oud is
wordt er
een kalfje geboren! 

De oudste dochter van Dora
geeft het leven 
aan een nieuwe gezonde Dora !
Het is haar tweede kalfje.

 Om 6 uur  's morgens
 vlak voor het melken
kan ik niet anders
 als er snel even naar kijken: 
"Geweldig
ze staat al..!"






Het kalfje ziet er
mooi en gezond uit. 
Nee, nu geen tijd
 om uitvoerig foto's te maken.
 De boer en de melkkoeien
staan te popelen om de hulp
van deze boerin.
Mijn beurt dus
om te helpen melken.



Na het melken
neem ik wél alle tijd
om de Dora's te bezoeken.

Het is heerlijk rustig,
 zo op de nieuwjaarsmorgen
als ongeveer
 de hele wereld nog slaapt.

Eerst ga ik op zoek 
naar de nieuwbakken moeder.
Ik gluur tussen alle
 voer-hekken,
ligbox-hekken
en wat al niet meer,
door....

En kijk eens , waar ik haar vind?







Dicht bij haar eigen moeder! 

Zou dit toeval zijn ?

Het rust-hok voor de drachtige koeien
grenst aan de ligboxen voor de melkkoeien.
Daardoor kunnen ze toch
dicht bij elkaar liggen.

Zouden ze elkaar nog kennen?
Dit bewust doen en
 de vrouwelijke bevallings-verhalen 
uitwisselen? 
Mooi is het wel in ieder geval!






De kersverse moeder gaat staan
als ik erbij kom.
'Wil wat eten.
Ze lijkt op haar moeder,
hetzelfde rustige 
onverstoorbare karakter .






Vergelijk zelf.
En doe dan maar net
of je kleurenblind bent...








Met gretige happen
begint oudste-dochter-Dora te eten
in het pas voorgedraaide voer.

"Eet smakelijk Dora
Je hebt het nodig! 
Na 9 maanden dragen 
en daarna de geboorte..."









Ondertussen ga ik op zoek 
naar de andere dochter.

Ha, kijk eens aan!
Wat een andere verschijning!
Nee,
ze lijkt in niets op haar zus of moeder! 







Gezegend met een
grote dot haar 
en een grote dot
nieuwsgierigheid!







Daarna ga ik terug naar de jongste Dora...
Ik had haar daarvoor al
de eerste biest
van haar moeder gegeven.

Ik vind haar nu
heerlijk liggend in haar stro-hokje.

Is ze niet vreselijk mooi ?
En deze lijkt wel he ?
Op haar moeder en oma.






Ach ja, 
 van zo'n geboorte,
het leren staan ,
het leren drinken
wordt je wel
een beetje moe ....






Er is nog een derde dochter van Dora!
En wat voor één! 

Zie hier 
de enige echte rode dochter van Dora! 







Ze is nog heerlijk jong! 
Een pink zogezegd! 
Of vrij vertaald uit de boerentaal:
een puber. 
Op de eerste dag van het jaar 
zoek ik natuurlijk ook deze op. 
Ze heeft nu haar plek in de jongveestal.
Onze oudste stal inmiddels,
gebouwd in 1986. 
Het is vergeleken met
onze nieuwste stal
 best donker daar.
Dus foto's maken gaat niet zo...







Nee,
deze zijn nog lang niet drachtig hoor! 

Ze moeten eerst nog een 
heerlijke lange
lente, zomer en herfst naar 
"De Vecht".
(zie vorige blog:
"blog pinken aan de Vecht".)

Maar dat duurt nog even.
Voor nu ga ik maar weer.
Deze Dora en haar vriendinnen zijn
 ook al druk met het ontbijt.






Alhoewel
dat niet alleen....

In de jongveestal
is poes Pietje me komen vergezellen
en dát vinden 
deze jonge dames
 ook wel interessant!  
Zo interessant
dat ze even hun ontbijt laten staan...








Twee dagen later is het de beurt 
aan de andere Dora's! 

In de nacht van 2 op 3 januari
geeft ook de tweede dochter van Dora
het leven aan een ...?
Jawel, ook een dochter !
Opnieuw een prachtige Dora erbij! 
En best bijzonder: 
de eerste  Dora 
zonder bles op de kop...
Een aardje naar papaatje waarschijnlijk. 





Een echt pinken kalfje
zoals we dat noemen.
Een koe/pink die voor de eerste keer kalft 
heeft vaak niet zo'n groot kalfje.
 Deze is ook wat aan de kleine kant....






Maar natuurlijk is het een schat
en ook weer helemaal gezond !
Wat een rijkdom !
"Dag Dora, ook jij bent super welkom hier!" 






Dan op de middag 
is ook moeder Dora zo ver.
Nog diezelfde dag wordt het kalfje van 
moeder Dora geboren... 
Ik ben er bij en maak de eerste foto's..






Wauw,  het kalfje is rood!
Maarrrrrr
het is een stier...
En stiertjes blijven niet op ons bedrijf.
Dat kan niet.
Dan krijgen we
veel te veel vee,
qua kosten,
qua ruimte,
qua voer,
qua regels.

Dat is nu jammer 
vooral nu deze rood is.

Maar die gedachte kan gelijk weg!
Wat een onzin gedachte! 

Dora heeft al 3 vaarskalfjes gegeven! 
Haar dochters hebben inmiddels
ook al 2 vaarskalfjes 
En ja,
alle geboortes gingen goed.
alle Dora's en vaarskalfjes
zijn gezond .
En ook dit is een gezond, mooi stiertje.

En dan nog dit wondertje van het nieuwe jaar!
Een moeder met 2 dochters tegelijk drachtig,
tegelijk uitgerekend,
geven geboorte aan
de eerste drie kalfjes op een rij van 2020 !
Is dat niet een super wondertje?

Daar kan en mag je toch niet
teleurgesteld om wezen? 





Terwijl ik deze blog maak 
denk ik wel dat het voer is
voor de critici...

Ik weet niet goed
wat ik er mee moet. 
Met deze kritiek.

Heb er ooit al een
"best-wel-boze-blog" aan gewijd...
(Zie : best-wel-boze-blog)
Maar dat wil ik niet meer.
Eén keer is genoeg.

Ik wil blogs blijven maken
vol verwondering,
mensen laten genieten.
van deze verwondering. 
Niet om  kritiek en ergernis
op te wekken.

Natuurlijk
wil ik onze werkwijze uitleggen.
Het waarom van hoe we werken.
Graag zelfs.
Ik doe het ook al jaren!
(Sinds 2002 !)

Maar altijd live
met respect omgaand met elkaar.
Elkaar in de ogen kijkend.

Dus iedereen die deze blog
 lastig vindt,
vragen heeft,
opmerkingen en
uit gaat van
 respect voor elkaar:
"Wees welkom op onze boerderij!" 

Dan zullen we alles uit leggen.
alles laten zien.
Ondertussen
elkaar in de ogen kijkend
en in de...
....mooie ogen van 
alle Dora's en  Dorus!!


Ja, ja ook Dorus,
want ondertussen is er besloten
 dat dit stiertje mag blijven
op ons bedrijf.
Een uitzondering.

Af en toe houden we een stiertje aan
om groter te laten groeien.
 Deze mag dan zorgen voor nazaten,
op ons bedrijf of die van een ander. 








"Dora, Dora, Dora toch,
wie had dat ooit gedacht toen jij 
daar zo verrassend rood geboren werd,
deze tot nu toe prachtige levensreis." 

Dank je wel lieve Dora! 




Reacties

Populaire posts van deze blog

Als de natuur mijn hart overvalt....

Plots is het zo ver.  Ik sta in de tuin. In alle rust  Het overvalt me...  Het was een lange, drukke en  bijzondere zomer. De tijd ontbrak  om even in alle rust  in de tuin aan het werk te gaan.  Best jammer, want ik doe het zo graag.  Of gewoon een wandeling  over ons ruime boerenerf,  Struinen door ons kleine bosperceeltje. Of met de hond langs de sloot. En er daarna  een blog over schrijven.... Niets van dit al.  Corona maakte dat veel mensen  in eigen land vakantie vierden, de maatregelen voor de vakantiegangers  talloos waren  en de zoektocht naar een corona-proef uitje  nogal eens bij onze boerderij terecht kwam.  Het was aanpoten  om alle gezinnetjes te helpen,  genoeg aandacht te geven,  het erf op orde te houden, de boodschappen te doen, het eten op tijd klaar te hebben,   nog eens een keer te helpen bij het melken,   kalfjes voeren,  en ten slotte zelf nog even  de nodige rust pakken.  Nee, het is geen klagen.  We hebben   heel veel mensen zien genieten  van ons erf en boerde

De kastanje bloeit rood !!!

Wie kent de oude kastanje  van de Hervormde kerk in Dedemsvaart nog?  Nee helaas,  ik heb er geen foto van.  Zo'n grote oude dikke boom was het,  daar achter de kerk. Hij was rood-bloeiend, oud, groot, monumentaal en imposant!  Hij gaf een enorme schaduw!  Dat laatste weet ik eigenlijk nog het beste.  Een bijzondere sfeer gaf het, karakteristiek  maar vooral heel mooi!  Waar ik nu benieuwd naar ben :  "Wie kent de geschiedenis van deze boom?"  Ik zou het graag willen weten.  En wie het weet,  zou die mij dit willen zeggen?  Een berichtje doen?  Waarom ?  We hebben er een nazaat van  en er liggen voor mij  veel persoonlijke herinneringen,  dierbare, mooie.... Als kind kwam ik er.  Samen met mijn ouders naar de kerk. Maar ook, met vriendinnen  naar het kinderkoor, Polyhymnia.  Maar als je te vroeg was: "Effen wachten, spelen, kletsen,  daar onder die enorme boom."  Die zoveel schadu