Award

Een Award ?

Zal ik er iets mee doen ? 

Is dat wel iets voor mij ? 

Natuurlijk wel. 

Het is zo lief bedoeld !

Via de mooie blog van Tjits 

 http://thuisbijtjits.blogspot.com/ 

kreeg ik deze Award.

Ik ben dan wel een blogger. 

Maar niet zo super aktief.

Ik vind het heerlijk een blog te maken,

Volg een paar mooie blogs, 

maar soms heb ik geen zin of echt geen tijd om te bloggen, te  volgen, te reageren.

Mijn leven om me heen is me dierbaar. Dat gaat altijd voor.

Maar via de reactie's en ook deze Award merk ik dat er velen zijn die deze hobby hebben

 en reageren op elkaars blog. Vaak heel vriendelijk,  heel positief en soms persoonlijk, opbeurend .

 Het is een wondere wereld de blogwereld.

Maar nu dus doe ik mee aan deze Award. 

7 dingen over jezelf vertellen is de "spelregel" die hierbij hoort.

In de fiets-stijl van mijn profiel verhaaltje wil ik dit proberen

Ik zal zo'n 4 a 5 jaar geweest zijn toen ik leerde fietsen.

Van een van mijn  broers. Op de boerderij waar ik ben geboren.

Als kind had ik het gevoel dat deze boerderij een eindje van de echte wereld af stond. Dat we op het randje van de bewoonde wereld woonden, met achter ons "niets" en voor ons de kronkelpaden waarop ik fietste. Naar de wereld toe.

Op mijn 12de kreeg ik  mijn opoe-fiets.


Nee, modern of  "in" was ie toen niet. Vooral stevig en degelijk. Ik was toe aan een volwassen fiets en in een gezin met 5 kinderen was er geen geld voor een nieuwe. Maar dat was niet erg. Daar dacht je ook niet aan. Nee, ik had andere pubergedachten.  In die tijd  vond ik het op de boerderij wel eens lastig, met al mijn broers en het drukke leven.  Ik ontdekte dat de wereld achter me mooi was. Heerlijk om te mijmeren. Ik begon te houden van de natuur en de Schepper van dat alles. De wereld voor me was om naar toe te fietsen, te ontdekken. De wereld achter me om te mijmeren.

 De wereld achter me. Met mijn "mijmer-bruggetje'.


Op vakantie door Nederland op mijn opoe-fiets.

Zestien  jaar nog maar. Samen met een vriendin smeedde ik snode plannen om op vakantie te gaan. Op de fiets. Dwars door Nederland. Kaarten op tafel, routes plannen. En daar gingen we. Twee boerenmeisjes voor de eerste keer op vakantie.We roken de vrijheid. En wat was ie geweldig ! Drie jaren achter elkaar hebben we zo Nederland "befietst". Nooit was mijn vrijheid  groter en mooier als tijdens deze vakantie's. 

mijn fiets was in Hoorn, Den helder, Medemblik, Zandvoort, Scheveningen, Monster, Putten, Veenendaal, Garderen, Zeist Utrecht, 's Gravendeel, Dordrecht, Rotterdam, Dongen, Tilburg, Den Bosch, Susteren, Roosteren, Roermond, Schoonhoven, Heeten, Nieuwleusen, Lemmer, Stavoren, enz. enz. enz. 

Tijd om mijn opoe-fiets op de Veluwe te zetten 

Een opleiding. Welke moest ik kiezen. Ik hoorde van een opleiding op de Veluwe. Ik zou er mijn creativiteit in kwijt kunnen. Activiteitenbegeleiding. Voor het eerst van huis. Op kamers, spullen mee, opoe-fiets mee. Fietsen over de dikke bomen-paden van de Veluwe. Het werd dagelijkse kost. De volheid van de bladeren. De dikke pakketten van bladeren op de grond in de herfst.

Het "dikke bomenpad" op de Veluwe, waarover ik dagelijks fietste.  

Met de opoe-fiets door en in de stad.  

Het werk kwam aan.  In de stad. Ik ging er wonen. In een echt herenhuis. Natuurlijk mijn opoe-fiets weer mee. Hoe anders was dat. Even  naar het bakkertje op de hoek, een kunstmarkt in de stad of  zomaar shoppen op donderdagavond. Toch, de echte inwoners van de stad maakten de  meeste indruk op me. Nooit vergeet ik het Duitse vrouwtje. Twee keer in de week parkeerde ik mijn fiets  tegen haar kleine stadswoning vol herinneringen. Ze kwam uit Dresden. Liet me foto's zien van voor het bombardement. Zij als jonge meid.Veel raakte ze kwijt, na dit  vreselijk gebeuren.  Na de oorlog kwam ze hier in Nederland. Maar was niet welkom, ze was immers Duits ? Ze kreeg een man, een kind. Maar verloor het ook. Allebei. Nu was ze oud en alleen in haar huisje, vol herinneringen... 

Mijn opoe- fiets tegen een echt herenhuis in de stad.

Mijn opoe-fiets terug op de boerderij.

En nu is het alweer  meer  21 jaar geleden  dat ik mijn fiets definitief tegen de dikke boom van dit boerenerf heb geparkeerd. Een leven samen met mijn man en onze 2 kinderen. De oudste wil de de boerderij later voortzetten, de jongste heeft net haar paarse opoe-fiets in de stad gezet. Om een opleiding te volgen, het leven te ontdekken. 

Mijn opoe-fiets als startpunt van het klompenpad

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mijn fiets is het startpunt geworden van een klompenpad wat ik gemaakt heb over ons hele erf , de tuin, door de stallen en een bos aansluitend aan ons erf. Het is een doe-pad. Je mag volop mee doen en mee genieten van alles op en rond de boerderij.  Later kwam er nog het boerengolf bij en nog weer later het maisdoolhof.. En niet te vergeten ons boerenhuisje waar je kan pauzeren. 
Jawel, ik heb het getroffen.... Natuurlijk soms is het hard werken en je krijgt niets voor niets. En zeker,  we maken we ook minder mooie dingen mee. Maar dit is het "mijn Award-fiets-verhaal".
  

Nu het doorgeven van de award nog.

Ik geef  het eerst door aan 
http://klaproosweblog.blogspot.com/ 
Het is iedere keer genieten als je haar blog bezoekt. De teksten ,de foto's . Zo bijzonder, zoals ze dit doet. Al kan ik niet inschatten of ze zit te wachten op een award....

Daarna    
http://fluitenkruidje.blogspot.com/. 
Zo moedig hoe ze na ups en downs opnieuw haar blog een vervolg  geeft .En daarbij ook meer inhoud aan probeert te geven.

Maar ook  
http://ria-natuurmijnpassie.blogspot.com/
Deze blog heb ik pas ontdekt. Ria is van 1939... Ze heeft vast veel te vertellen. 

En de nieuwe blog
http://elsjecreatief.blogspot.com/ 
Een mooi vorm gegeven en gezellige blog. Ik bekijk het regelmatig maar reageer eigenlijk nooit. Nou Elsa bij deze een verdiende Award !

Daarna gaat de Award maar mijn trouwe lezers. 

Er zijn er bij die hem weer verdioenen als ik. Sommige mensen krijgen legio kansen Sommige mensen krijgen heel veel moeites en  verdriet. De eesrte groep krijgt meer  "Awards"  in het leven als de tweede. Maar het leven leven met moeites is moeilijker dan het leven leven met kansen....

Dus zend ik ook een Award met heel veel geloof, hoop en liefde naar  mijn lezers.