Ingrid het roodborstje.

Ik kwam haar  tegen in het bos.

Ze keek me aan
en bleef even zitten

We kwamen in gesprek

 Ik zei:
 "Roodborstje wat ben je mooi!" 

                                                                      "Dank je", meldde ze.

 Ze nam het compliment
dankbaar aan,

rechtte haar rug,

stak haar prachtig rode borst vooruit.

"Jij bent onderdeel
van de natuur rondom ons heen

De natuur is zo mooi,

Ik ben blij dat ik van je kan genieten."

zei ik. 

"Graag gedaan,

 Maar jij bent ook mooi",

zo sprak het roodborstje.

"Ik?"

"Ja jij!"

"Ieder mens is mooi.
Jullie hebben armen
om van alles te kunnen maken.

Dat is mooi!

Jullie hebben een hoofd
om goed na te kunnen denken,
jezelf te ontwikkelen.  

Dat is  super!!

Maar het mooist van al:
jullie hebben een hart om lief te hebben.

Dat is van onschatbare waarde !!!"

"Wauw, roodborstje,
wat een wijsheid."

"Ach..."
zei het roodborstje

en keek even peinzend in de verte.....

"Wij zijn mooi, maar doen alles instinctief, 

meer als ons nest kunnen we niet maken, 

we kunnen ons niet verder ontwikkelen 

als een kleine schattig vogeltje.

Ons hart kan niet zoveel lief hebben 

als dat van jullie,

 niet zo 

barmhartig, 

vrolijk, 

blij, 

meelevend, 

boos,

verdrietig, 

opgewekt, 

verwonderd 

en liefdevol zijn 

als dat van jullie."

"Oei roodborstje, je maakt me stil.

Wij mensen denken hier nooit zo bij na.

Wat mooi,

 wat positief denken 

over ons mensen 

terwijl we er vaak niet zoveel van bakken"

"Zouden jullie wel moeten doen."

 zei het roodborstje

 en keek me een

klein beetje streng aan.

"Van alle levende wezens in de natuur 

 zijn jullie degene die de meeste gaven

gekregen hebben. 

Jullie hebben alle reden 

om blij en vol van liefde.

door het leven te gaan."  

Tja, dit maakt me nog stiller dan ik al was.  

Ik kan niet meer bedenken als de simpele vraag 

 "Roodborstje zou jij een mens willen zijn ?" 

"Nee dat niet " 

zei het roodborstje, 

"Maar ik zou wel graag 

net al jullie een naam willen hebben"

"Oh en hoe zou je willen heten? " 

"Ingrid"

 zei ze 

"Waarom Ingrid?"

"Nou die ken ik, 

'is jarig op de dag van de lente. 

Ik zou op haar schouder 

meegenieten van haar vrolijke dag,

 maar haar ook 

heel  stiekem

 een portie geluk en gezondheid toebedelen".

Het roodborstje knipoogde 

en deed er een geheimzinnig lachje bij.

"Want lieve mensen 

dat kunnen jullie  nu eenmaal  niet,

en ík wel.... "

Ingrid, het roodborstje 

zette zich nog even op een andere tak 

en vloog weg.

de prachtige wereld in 

op weg naar 

de echte Ingrid, 

geboren op de dag van de lente...

Dag lieve Ingrid 

doe de groetjes aan die andere 

lieve Ingrid 

en wens haar veel plezier 

op haar eigen vrolijke dag!