Tussen het melken en het melken...

"Het moet gebeuren 

tussen het melken en het melken."

Dat hoorde ik gister op een verjaardagsfeest,

van een nog jonge boer.

De boeren beginnen druk te worden 

in deze tijd van het jaar.

Het landwerk moet gedaan.

Maar ja,

 de dag op een melkveehouderij
begint altijd
met het melken van de koeien. 

En het eindigt ook altijd

  met het melken van de koeien .

Er tussen in
is het zaak: 

zoveel mogelijk te doen !

 Dus,
 tussen alle piepjonge,
groene blaadjes door, 

 zie je de trekker,
 menig keer langs gaan,
om het land te bewerken.

Piepjonge blaadjes 

daar zeg je wat, 

dit jaar komen ze
tergend langzaam te voorschijn.

Je zou ze er wel uit willen kijken,

al die nieuwe jonge blaadjes.

Wat zon willen toevoegen

en de lente willen vieren! 

Maar helaas...

de afgelopen week
 was er slechts

één zonnige lentedag....

Gelukkig zit
onze tuin,
ons erf
niet stil.

De narcissen fleuren het erf op 

terwijl in de tuin

  moedige tulpen 

 schuilend achter het blad 

 te voorschijn komen.

De laatste krokussen 

begeleiden het longkruid 

naar hun eerste bloei.

Dank je wel krokussen 

tot volgend jaar! 

En  welkom longkruid,

in ons kille voorjaar! 

Ondertussen worden alle grassprietjes

 bemest en aangemoedigd 

om goed te gaan groeien,

Maar hoe de boer ook zijn best doet, 

het valt niet mee.

De graslanden ogen koud  

en tonen zelfs geel en bruin van kleur
door de langdurige kou.

Alsof dat nog niet genoeg is 

waait het vandaag 

 dat het een lieve lust is.

Enkele vogels hebben 

een gedeelte van hun tooi 

verloren. 

Ze komen al waaiende terecht 

op de tere grassprieten

.Samen wiegen ze in de wind. 

Dan weer naar links

dan weer naar rechts...

Winner en ik kijken weer even 

langs de 

eveneens waaierige sloot.

Heerlijk zo'n hond 

met dezelfde interesses.

Een beetje struinen 

langs "overal en nergens".

En overal je neus in steken... 

De paars bloeiende dovenetels dit keer.

Zal ik ook even kijken Winner? 

Oh ik zien het al. 

 Nee, dit is geen dovenetel, Winner.

Een paardenbloem die vandaag

 geen zin heeft 

om te bloeien...

Veel te koud 

lang stil te blijven staan. 

We gaan naar huis ! 

En? Wat blijkt? 

We hebben bezoek ! 

Boven op ons dak nog wel! 

Daar staat nog een oude antenne.

'Doet nu dienst als "leugenbankje"

Dit maal is ie bezet door 3 spreeuwen.

Natuurlijk wordt eerst het weer besproken 

"Dat lijkt toch nergens op",

hoor ik ze tjilpen. 

Ze doen net of ik er niet ben 

en gaan rustig verder met hun gesprek. 

Al gauw worden de eerste roddels besproken

Mevrouw in het midden heeft duidelijk het hoogste woord

Ze wendt zich eerst tot haar rechter-buurvrouw

"Heb je het al gehoord...? "

En dan haar linker;

"Heb je het al gehoord..."

Daarna haar koppie hoogmoedig in de hoogte. 

Ja, want ná de roddels 

voel je jezelf altijd beter 

als ervóór.

Het is jouw immers niet overkomen.... 

"Het is  wat",

 denken mevrouw Links en Rechts.

Maar dan opeens 

 verdwijnt de roddeltante. 

Ik maak wat geluid 

en daar schrikt ze toch van.

Ze maakt zich snel uit de voeten. 

Ik maak nog meer geluid. 

De twee andere dames

 trekken zich er niets van aan,

blijven rustig zitten.

Hé, dat is vreemd.

De roddeltante, 

degene met het hoogste woord

blijkt nu 

 de meest bange van de drie.

Is dat vreemd? 

Of juist niet?   

De avond valt.

Op die ene zonnige dag 

is het nog effen mooi in de avond.

Ik bekijk de dikke knoppen van de perenboom.

Ze zijn prachtig zo tegen het avond licht.  

Ach, 

we moeten gewoon geduld hebben.

Niet te veel zeuren.

De tijd goed gebruiken

 tussen:

 "het melken en het melken."

 Dan wordt het vanzelf 

een prachtig mooie nieuwe lente! 

Iedereen weer een fijne week gewenst

en de hartelijke groeten!!