Roke's Erf...
Ons erf
herbergt
veel herinneringen
van bewoners
die kwamen
die gingen.
Mooi
verdrietig
grappig
bijzonder...
Een veelheid van herinneringen
zoals het gaat in een mensenleven.
Van een bijzondere oud-bewoner
van dit erf hebben we afgelopen week
afscheid genomen...
Na een bewogen week
ga ik even terug naar een pad
van mijn eigen herinneringen....
Het is prachtig mooi weer!
De zon schijnt door alles heen
als de herinnering
die ook door alles heen
blijft schijnen in je hart...
Het is bijzonder
hoe iedereen
bij een afscheid
zijn eigen herinneringen heeft.
Maar ook
zijn eigen kleur
aan die herinneringen.
En voor de één
zijn ze ver weg,
voor de ander
bijna tastbaar dichtbij.
Maar herinneringen
zijn overal,
als een spinnetje
duiken ze soms zomaar op
of je wil of niet...
De zon wordt krachtiger
als ik mijn eigen roots
vol van herinneringen
bereik....
Het is er anders geworden,
maar niet minder mooi...
Het pad is verlegd,
ik pas me aan...
Ook dat,
zoals soms het leven gaat...
Opnieuw loop ik over paden
met veel afwisseling
van zon en schaduw...
Dan bereik ik de achterkant
van mijn doel
waar je vroeger nooit bij kwam,
maar dankzij dit nieuwe pad
kun je nog veel verder....
Hoe treffend alweer;
soms moet je nieuwe paden nemen,
maar ontdek je
dat er nieuwe mogelijkheden zijn...
Het is hier indrukwekkend mooi geworden!
Al zijn de meeuwen die hier vroeger
met enorme hoeveelheden huisden
verdwenen....
Wel kom ik nieuwe bewoners tegen
de meeuwen zijn blijkbaar ingewisseld....
Als op ons erf...
Ook daar
door de jaren
een wisseling van bewoners
en iedere bewoner maakt zijn eigen veranderingen...
Maar dit is toch wel heel wat anders als de meeuwen!
Ai, het is ook nog een stier....
Ik houd me zo stil mogelijk,
'heb wél respect voor die beesten...
'duik op de grond voor een foto...
....
Kijk,
dwars door zijn lange haren heen,
heeft ie me vast wel in de peiling....
.
Ik loop door
neem geen risico...
Met respect laat ik dit beest achter me
in zijn eigen prachtige omgeving.
"Respect".
Mooi om dit te bewaren
naar degene van wie we afscheid namen.
Maar ook
naar álle bewoners
van Roke's Erf.
Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis geschreven.
Binnen zijn of haar eigen leefomgeving,
eigen mogelijkheden,
Maar ook binnen eigen
onmogelijkheden...
Maar iedere bewoner heeft toch
ook de mogelijkheden die er wel waren
gebruikt...
....om een eigen leven op te bouwen
met eigen dierbaren om zich heen!
En dat is fijn.
Geeft veel warme zonnestralen
waar je je aan kunt warmen...
Maar als dan het pad ophoudt,
een hek geplaatst voor het leven,
valt het effen niet mee...
Dan heb je geen keus
en moet je als naasten
het pad nemen
wat er naast ligt...
Verder gaan zonder je dierbare...
Maar met de liefde
ooit aan elkaar gegeven
respect voor het leven geleefd
en een veelheid aan mooie herinneringen
gaat het verder...
De keuze van de jongste naaste
bij het afscheid.
was prachtig,
Als herinnering aan haar opa
voor haar opa...
voor haar opa...
Een keuze om
met mooie herinneringen en respect
bij stil te staan
en even over na te denken...
en even over na te denken...
P.s. liever geen reactie's op deze blog,
het gaat niet om deze blog
maar om respect voor onze dierbaren.
Heel mooi. Dank je.
BeantwoordenVerwijderen