Doorgaan naar hoofdcontent

Amsterdamse oma op de boerderij

Het is druk geweest. 
Ik kan niet anders zeggen.
Maar is dat erg? 
"Nee", ik zeg altijd: 
"Als je het kán doen, 
je hebt er plezier aan
dan is het goed."


Waar over zal ik
mijn nieuwste blog schrijven:   
"de bouw, het erf,
nu eindelijk écht helemaal klaar". 
"De open dag,
vol van mensen en vrolijkheid"
"De bijzondere evenementen,
door veel lieve vrijwilligers
georganiseerd op ons erf?"

"Wat zal ik noemen?"

Ik pak iets kleins,
kleine dingen kunnen
groot zijn. 
Dus wat is het ? 
Groot of klein ? 
Bepaal het zelf....

.

Het gaat over een Amsterdamse oma,
Ik weet geen naam,
ze was er maar even
maar maakte indruk. 

Met haar kinderen was ze
 én haar kleinkinderen.

De jonge moeder kwam aan de deur 
voor leuke activiteiten
"Waar is Oma zeiden de kleinkinderen"
"Oma is op de schommel."
"Ze vind dat leuk."
Aan het einde een bijzondere middag
kwam oma even bij mij
om het hoekje
van de deur kijken.

"Het was heerlijk" zei ze. 
"Ik heb genoten
van alles om me heen 
maar vooral 
van het liggen in het gras." 
en meteen daarachter aan 
"Vind je dat gek ?"

Nee ik vind dat niet gek! 

Ze heeft genoten 
van de vogels in de lucht.

Hun spel
dichtbij 
en ver weg! 
Langs 
wolken, 
daken,
bomen 
en koeien, 






Van de bloemen
bezocht door
bijen en vlinders... 





Van de zonnebloemen
 langs het doolhof,
in gezelschap van 
hommels,
  pimpelmeesjes 
en koolmeesjes... 





Van de wind door de haren, 
de zon op haar gezicht.
Van geluiden 
van kinderen en ouders 
die opgaan in hun spel....




Van een keur aan geuren,  
van de bomen, de bloemen
maar ook 
van de koeien, de stieren
de jongste kalfjes in het stro... 
Al is dat laatste wel wennen.






Dag lieve Amsterdamse oma,
Ja hoor, ik snap het! 
Helemaal! 
Zoals u het beleeft hebt 
is onze boederij bedoelt!

En zó genieten,
als u deed
zo open,
 zo vol van vrijheid
 zonder enige vorm van belemmering
van wat dan ook.
wens ik iedereen toe !


Reacties

Populaire posts van deze blog

De Vecht, de bevroren ochtend, de vogels en de zon .

"Ga je mee?" roept mijn man vanuit zijn oude Belingo bedrijfsauto. Een grote "Ja" klinkt er uit mijn mond. Ik weet meteen wat ie bedoeld en dat is geweldig!
Ik kom omhoog vanuit mijn gehurkte positie tussen het bevroren onkruid.....





.....met de vragende blikken
van koeien
op me gericht.



Ik was net bezig om Dora mooi op de foto te zetten. Je weet wel,  de inmiddels beroemde Dora, met een eigen schilderij, een eigen blog-bladzijde.

(blog blz: de levensreis van Dora)

.

Ze is  hoog zwanger van haar derde kalfje en mag samen met wat pinken en andere  hoog-zwangeren het laatste gras rond onze boerderij opeten.




Maar nu in snel-trein-vaart de Belingo in, hond mee en gaan !
We gaan naar "de Vecht".
Gisteravond aan tafel hadden we het er over: "De pinken moeten nodig een ander stuk." Dat is de laatste dagen niet gelukt.  Maar nu, op deze vroege bevroren ochtend, als Jan zegt "Ga je mee?" weet ik het direct. De rit gaat naar de Vecht Naar de rivi…

Mijmeringen na 1 oktober 2019....

.

Het is weer zo'n prachtige morgen. De trouwe lezer van deze blog
weet het wel. Dát is waar ik van hou, waar mijn mijmeringen, mijn foto's
 vandaan komen.
Vandaag is het niet anders. Het is zaterdag, dé zaterdag na 1 oktober. De dag van de boeren-protestdag. Of was het de dag van de boerenlente?  In de herfst?  Wie het weet mag het zeggen! 
Mooi was het wel. Super mooi! Zo mooi als deze prachtige zaterdag morgen
na 1 oktober....




Ik ben weer vroeg op,  maar ik hoef niet te helpen melken,  dus ik neem de tijd om te genieten.   Genieten van een kleine zachte wereld, waar de mist en de opkomende zon  oorzaak van zijn. 
Geen koeien in de wei ditmaal. Ze hebben besloten  om binnen te blijven. Ze hebben de keus,  binnen of buiten.  Het was hun vast te koud. Dan maar een kijkje  bij mijn bloemen  die er vlakbij staan.  .Nog even  en dan is het afscheid nemen  van deze bloemen,  definitief.






Dan moet ik toch nog haast maken om naar de kalfjes te gaan,  Blijft mijn taak.  Boerinnen-wer…

Vervolg van de bijzondere levensreis van Dora 149

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog maakte  over de levensreis van koe Dora.  Twee jaar  volgde ik Dora met foto's, verhalen  en uiteindelijk  heb ik alles samengesmolten  tot een blog. Wat een beeld gaf  hoe een kalf tot koe bij ons opgroeide.  Zie : De levensreis van Dora 149 (deel 1)
Maarrrrrrr  de levensreis van Dora is gelukkig  verder gegaan. Inmiddels is ze op 30 december 2019 al weer 6 jaar geworden.
Nog steeds is het een prachtkoe. Ze heeft ons al 3 kalfjes gegeven  en alle drie vaarskalfjes!  Alle dochters  zijn ook nog op ons bedrijf.  en dat is écht bijzonder.  Maar dat niet alleen. Het verhaal wordt nog veel  bijzonder-der. ... Lees maar... 





Ik ga verder met  de levensreis van Dora  vanaf oktober 2019. 
--------------
Dora zwerft met een groepje koeien over onze weilanden.  Ze zijn daar om het laatste gras  op te eten  voordat ook de weilanden de winterperiode ingaan.

Alle  koeien en pinken
van het groepje zijn drachtig.
Hoogdrachtig.
Ze zijn allemaal in h…